
بعضی از مکالمهها بعد از مدتها از یادت نمیروند. مثل این مکالمه:
در راه به او برخوردم. اگر من را به ایستگاه اتوبوس نمیرساند، فکر میکنم که دیر رسیدنم حتمی بود. اما مرام گذاشت و به من حال داد. این مکالمهای است که بین ما در گرفت. عدد 2 من هستم.
1: «تو که دیگه خرخونی باید بتونی دو نفر را در دانشگاه تور کنی؟»
2: «اگر اهل تور کردن بودم، خودم تورِ روزگار نمیشدم»
1: «اینقدر سخت نگیر. این روزا هم میگذره. بعداً حسرتش را میخوری. من هم مثل تو بودم اما بهنظر من زودتر دستبهکار شو»
2: «از تو انتظار نداشتم جمله بقیه را به من بگی.» با یک مکث ادامه دادم: «بیخیال از تور و تور کردن، بگو ببینم. داستان نو چیزی تو دستووبارت نداری؟»
1: «حالت خوشه! داستان! دیگه مگه داستان هم کسی در این روزگار غریب میتونه بنویسه. همه عاشقولاش و تنهان. برای همین میگم یه فکری به حال خودت بکن، تنها نمونی.»
2: «ول کن این تور نیستیها. استایل من و تو که به این تور و اینا نمیخورده که. ما تورِ ماندگار میخوایم.»
با یک مکث میپرسم: «میگی چی کار کنم؟ آدمهایی که به من برخورد میکنن، کلا از دو دسته خارج نیستن. یا وقتی میبینن زیاد میخونم ازم جزوه میخوان و فقط هم در همون حد سلاموعلیک میکنن. یا خیلی کم پیش میاد که به افراد مشتاق یادگیری برمیخورم و بحثمون کلا به سمت دیگهای میره.»
1: «پس خودت هم تقصیر کاری»
2: «من که با همین روند راضیام. شناخت آدمهای تازه سیرابم میکنه.»
برای چشمبهچشم شدن با او به سمت او برمیگردم.
2: «و اینکه خیلی دیرشلکن هستیها. یعنی نمیخوای یه داستان از خودت برام بگی؟»
1: «من دیرشلکن نیستم. من اصلاشلنکنم»
2: «فکر نکنم چنین مورد نادری داشته باشیم. فقط زمان میبره، آخرش نرم میشی»
1: «حالا چرا اینقدر به داستان گیر دادی؟»
2: «دوستام هم همینو میگن. اینکه چرا در صمیمیشدن عجله دارم؟»
1: «خب. چرا عجله داری؟»
2: «چون شناخت آدمها برام جذابه. دوست دارم بیشتر ازشون بدونم. مثلاً اینکه دغدغههاشون چیه و الان در این دوره زمانی، چه فکرهایی سراغشون میاد؟ اگر در تعارفات باب در جامعهمون بمونم، خیلی طول میکشه تا صمیمیت بین ما شکل بگیره. خودافشایی برای صمیمیت اساس کاره»
1: «چی میشه که آدما برات مهم میشن؟»
2: «اگر باورت میشد که آدمها چقدر اطلاعات در چشمهاشون مخفی کردن، شاید این سوال را نمیپرسیدی. هر آدمی خاصه و مهمه. دانستن چیزهای خاص در مورد یک فرد خاص، یعنی شروع صمیمیت.»
در آخر هنگام پیادهشدن گفتم: «دو سه بار منو سفر کنی، بالاخره دچار نشتی خواهی شد.»

خواهرم در رو یهویی باز کرد و اومد داخل و گفت: «آقا معلوم نیست این تارتان چه خبره؟ همه انگار دوستپسراشون رو اینجا پیدا میکنن؟ میرن بدوند و اینجوری میشه یا ......(مکث) با هدف دوستپسر بلند کردن میرن اونجا؟»
2: «پیست تارتان رو میگی؟»
1: «اوهوم.»
2: «اوه. آره در دانشگاه هم زیاد تعریفش رو شنیدم. به نظر میاد با همون هدف میرن اونجا.»
1: «اینکه با هدف دوستپسر یا دوستدختر پیداکردن بری جایی یه جورایی شبیه دوردور نیست؟»
2: «دوردور چیه؟»
1: « همینکه میرن اطراف یه پارک مثل اطراف مرداویج با ماشین یا دوستاشون میگردن، برای دوستپسر و ... پیدا کردن.»
2: «اینو دیگه نشنیده بودم. عجیبه واقعن.»
با یه مکث. پرسیدم: «خب اینجوری که معیار فقط قیافه و فیزیکه، پس شخصیت و انسانیتشون چی میشه؟»
1: «همینو میگم. بعد توقع دارن خیانت هم نبینن. طوری که خودت رو present میکنی مهمه. وقتی خودت رو این شکلی نشون میدی که تشنهی ارتباطی، به همچین آدمای لاشی هم برخورد میکنی.»
2: «wow ___ بچه تو از کی اینقدر بزرگ شدی؟»
1: «susmaz. بحث رو عوض نکن. وقتی آدمایی مثل تو، تو اتاق نشستن، عجیب نیست که دخترا پسرهارو لاشی میدونن.»
2: «خب دیگه داری زیادهروی میکنی.»
1: «نه واقعیته. همین دیروز یکی از بچهها تو مدرسه با مشت عینکی اون یکی رو شکوند، چون فکر میکرد با دوستپسرش میچرخه. اما اشتباهی گرفته بود.»
2: «wow ___ فکر میکردم فقط پسرهارو غیرتی میشن. قضیه جدیه انگار.»
با یه مکث.
1: «میگم نباید این مسئله رو با دوستپسرش حل کنه. خب این نفر رو زد، چه فایده؟ کسی که مریضه باز هم خیانت میکنه. کسی که ظرفیت حفظ تعهد رو نداره، اصلن چرا وارد رابطه میشه که به دیگران صدمه بزنه.»
مکالمه ادامه داشت ...
دهنم وامونده بود. خواهرم مثل دوقلوی من میمونه و در انتقاد عالیه. یه جوری خوردت میکنه، که دیگه نتونی از جات بلند شی. چند وقته گیر داده به من که چرا همش تو اتاق نشستم. الان هم گیر داده بود که بیا برو تارتان.
نه اینکه از دویدن بدم بیاد اما وقتی کاری رو انجام میدم دوست ندارم فعالیت دیگری به درصد خلوص کار اصلی صدمه بزنه. اگه میروم دویدن، دوست دارم فقط بدوم و تمرکزم دویدن باشه. به علاوه اینکه اگر محیط تارتان اینقدر سمیایه، دوست ندارم هیچ وقت حتی نزدیکش بشوم.
Tuesday, Mehr 21, 1405 AP