
دوست نداشتم این متن رو بنویسم اما وقتی با آدمهایی که آنها «انسان» میشماری و به عنوان یک «انسان» در قلبت براشون جا باز میکنی، چیزهایی رو میشنوی که باعث میشه بخوای از انسانیت give up کنی و از زندگی رد بدی، تنها راهی که برات میماند «نوشتن» است.
بعضی مواقع آدمها چیزهایی رو به تو نشان میدهند که علاقهای به تماشا و مواجه ذهنی با آن را در آن زمان و مکان معین نداری.
اما چه میشود که بسیاری از انتخابها به تنهایی به دست ما نیستند که رقم میخورند، بلکه گرهخورده به انتخاب دیگرانی هستند که تو هیچ تسلطی بر آنها نداری.
خواب تکراری همسفر بودن با خانواده و عدم تمایل به ادامه دادن سفر را دوباره میبینم.
این بار در گوشهای از خودرو کِز کردهام و در خود فرورفتهام.
از اینکه توجه کافی به احساسات و خواستههای من نمیشود یا اینکه به من به اندازه یک فرد کامل احترام گذاشته نمیشود، زخمخوردهام.
بچه که بودم وقتی جا نبود من را در وسط دو صندلی در جلو مینشاندند. در تمام طول سفر من در این وسط نشسته بودم و پایم از درد خواب رفته بود. اعتراض بیفایده بود.
مدتها پیش یادگرفته بودم که هر چه هست را به درون خودم بریزم و همانجا به آن رسیدگی کنم.
هنوزم که هنوز هم این خواب تکرار میشود. یه حس بیارزشیِ حاصل از ناکافی بودن و دوستنداشته شدن.
در عالم خواب و رویا درِ خُودروی درحالحرکت رو باز میکنم و خودم را به بیرون پرتاب میکنم.
احساس درد عمیقی در لگن و دستهایم میپیچد. EBbook reader و recorder ام را در بغلم فشردهام و با تمامی دردی که در وجودم پیچیده است، رهایشان نمیکنم.
احساس اینکه مادر و پدرت تو را به اندازهی بچهی دیگران دوست ندارند، خیلی دردناک است.
خاطرهاش دوباره برایم تکرار میشود:
«به پسرعمویم یه جای خوب برای نشستن میدهند و من باید در بینابین دو صندلی درد بکشم.»
این درد جسمی نیست که در یاد من مانده است، بلکه درد حاصل از یک احساس دوست نداشته شدن و شرم است. عجیب است که پس از نزدیک به 15 سال هنوز در یادم مانده است.
در خیلی از مواقع تو کسی نیستی که موجب آزار و اذیت دیگران میشود، بلکه آزار و اذیت دیگری است که در تو احساسی از شرم و ناکافیبودن میکارد.
چند وقت پیش دایی بنده هم همین رفتار رو با من داشت. تا جایی که توانست من رو جلوی دیگران خورد کرد. من هم فقط با سکوت بهش نگاه کردم. راستش چیزی نداشتم بگویم. حرفهایش به نظرم بیشتر خندهدار بودند تا اینکه منطقی به نظر برسند.
جملهای است که هنوز در ذهنم مانده و تکرار میشود:
«پدر و مادرت درست تربیتت نکردن، تقصیر اوناست.»
از اینکه کسی من رو خورد کنه جلوی دیگران غمی ندارم، اما اینکه پدر یا مادرم رو مورد خطاب قرار بده، آتیش میگیرم.
هر بار که پشت برادرم هم جلوی من صحبت میکنند، همین حس به من دست میده.
چند وقت پیش حرف یه موضوعی پیش اومده بود، به برادرم اشاره کردم، پسر عموم گفت: «برادر خدابیامرزت رو میگی.» میدونم منظورش جوک از این بود که رفته خارج از ایران و برنمیگرده، اما...
اما به مثل این بود که یه نفر چاقو رو کامل وارد زخمم کرد و در آورد، با یه پوزخند.
در ویرگول خواندم: «بیشتر وقتها احساسات سرابی بیش نیستند.»
به دنبال یه استعاره قشنگ بودم. به دلم نشست. اسم «احساسات»ام رو گذاشتم «Mirage». حتی معادل انگلیسیاش هم به زبون مینشیند.
در ترجمه مولانا (Rumi) به انگلیسی قبلن با این جمله رو به رو شده بودم:
The wound is the place where the Light enters you."
به نظر میآید که ما آدمها ساخته شدهایم که شکسته شویم.
و هر شکستهتر میشویم، تعداد وجههایمان به الماس رو میکند. (دوست دارم از کلمه «میل میکند» مرتبط با مبحث لگاریتم استفاده کنم.)

راستش با اینکه خیلی رو خودم کار کردهام اما هنوز در مقابل قضاوت شدن شکنندهام. نمیدونم چی مَرگیمِه؟
درد زیادی داره، وقتی یه نفر رو به رسمیت میشناسی و «انسان» میشناسیاش اما اون تو رو بیشتر از یه موجود یا حیوان «جنسی» نمیبینه.
فکر نکنم این فقط احساس من باشه، خیلی از پسرا در مواجه با دخترخانمها همین برخورد باهاشون میشه، و واقعن همین جا هم هست که تصمیم میگیرن، از 6 فرسنگی هیچ دختری رد نشوند.
سوالی که در ذهنم میاد بالا اینه:
«خانمها از نگاه جنسی که دیگری یعنی مرد غریبه بهشون داشته باشه، بدشون میاد اما خودشون همین نگاه رو به آقایون دارند. یعنی آقایون رو حیواناتی میبینند که برای گذران زندگی به پایینتنهشان متصل اند.»
البته که همه چنین نیستند اما انگار این مورد به یه جریان رایج بدل شده است.
وقتی چنین تعریفی از «مرد» در یک جامعه رایج بشود، به نظر شما چه بر سر «عواطف» مردهایی خواهد آمد که به عنوان یه عضو سالم فقط تلاش برای پیدا کردن دیگریشان دارند.
آدمی که به دیگری فقط نگاه ابزاری داره مریضه و در این شکی نیست اما تعمیم دادن این مورد به همهی افراد یک گروه جنایت بزرگی است، نه؟
اما نه فقط خانمها بلکه انگار همگی ما به طور ناخودآگاه داریم در ایران همدیگر رو به همین شکل قضاوت میکنیم.
نه؟
فکر میکنید وقتی شما آدمهایی رو از جمعتون حذف میکنید، این عزیزان احساساتشان را به چه شکلی بروز خواهند داند: بیتعجب به شکل پرخاش و خشم.
برای همین عجیب نمیبینم، که بین پسرها حرفهای قشنگی از دخترخانمها نمیشنوم و برعکس.
این موضوع به سوال ذهنی من بدل شده بود، چون چیزهایی رو چند وقته میشنوم که باعث میشه شاخ در بیاورم.
اینکه دختری با چندتا پسر بوده یا پسری با چندتا دختر بوده. یا خیانت که انگار کم هم نیست. و یا آدمهایی که از یه رابطه به یه رابطه دیگری میپرند.
سعی کردم نگاهم رو خنثی نگه دارم و درموردش فکر کنم:
چی میشه که آدمها به عنوان یه ابژهی جنسی به هم نگاه میکنند؟
وقتی من دیگری رو به عنوان یه ابزار جنسی برای ارضای نیازم میبینم در اصل یه انسان رو از هویت و احساساتش سلب کردهام.
مگر آدمها از طریق احساساتشان به هم متصل (کانکت) نمیشوند و بعد میلِ به دیگری شکل میگیرد.
یعنی من احساس «نیاز» میکنم که دیگری داشته باشم.
که این نیاز در آدم سالم وجود دارد. درسته؟
(در مورد موارد پاتولوژیک مثل اختلالات شخصیت صحبت نمیکنم.)
زمانی فرد به دیگری میل پیدا میکند که احساساتی رو به اشتراک گذاشته باشند.
اول عواطف درگیر میشوند و سپس میل هست که خودش رو به اشکال مختلف نشان میدهد.
اینکه دلت میخواد بغلش کنی یا روی گونه ببوسیاش.
این احترام تو و به رسمیت شناختن فرد مقابلت به عنوان یک انسان و شخصیت مستقل هست که «عشق سالم» رو شکل میده، وگرنه ...
پس شما هم به نتیجهی من رسیدید:
زمانی که من برای دیگری به عنوان انسان ارزش و احترام قائل نیستم، در واقع بهش به عنوان یه حیوان جنسی نگاه میکنم. و چون حیوانه پس قابل اعتماد نیست. و چون حیوانه دوست ندارم بشنومش و گوشهایم رو میگیرم.

پس خیلی واضحه آدمهایی که صرفن جهت رابطه جنسی وارد رابطه میشوند مریض هستند.
و همچنین آدمهایی که از یک رابطه به رابطهی دیگری میپرند، به دلیل اینکه نمیتواند از نظر احساسی استقلال داشته باشند، همواره به یک نفر نیاز دارند که از او تغذیه احساسی کنند.
در پایان
میدانم که:
ما آدمها در رابطه با آدم ها رشد میکنیم و در همین روابط هم هست که ممکنه زخم بخوریم. اما هیچ کس نتوانسته بدون «آدم» هایی که ازش حمایت کردن به جایی برسه.چیزی که انسان رو از پا در میاره، «تنهایی» ایه. انسان ها نیاز به کانکت شدن دارن، وگرنه به طور کلی دیسکانکت میشوند از جسمشون. چیزی که ما رو در دنیا نگه میداره، «ارتباطه».
ممنونم که من رو میشنوید و دنبال میکنید. و عذر میخوام اگر این متن احساس «قضاوت» شدن به شما منتقل کرد. هدف این متن فقط ایجاد سوال بود، برای مطالعه و تلاش برای تغییر نگاه.
یه تشکر بدهکارم به آدمهایی که من رو میشنوند و نوشتههایم رو دنبال میکنند: قلم . زهرا . سما
فقط میخواستم بگم که:
«در قلب من جای دارید❤️.»
1405/07/19 - 2026-10-11 - 06 : 44 : 19 PM