
اینکه چرا هر بار میخواهم «کاری» رو به خودم اجبار کنم، احساس «نفستنگی» میکنم، هنوز هم برام جای سوال باقی میگذاره.
نفسم میگیره و احساس غم سینهام رو پر میکنه. احساس میکنم کلمات میخواهند از سینهام به بیرون ترشح کنند اما یه چیزی سد راهشون شده.
یه چیزی هست که نمیگذاره «خودم» باشم. یه ترس نهفته که امان من رو بریده: «نکنه دوباره سقوط کنم.»
برای من که حملات panic و دورههای افسردگی رو گذروندهام البته عادی به نظر میرسه که ترس از بازگشت گذشتهام داشته باشم.
اما برای من هنوز عادی نشده. هنوز نتونستم خودم رو با تمام اتفاقاتی که افتاده بپذیرم.
هر کسی برای خودش یه نقطه امنی داره، و برای من هم «اتاقم و کتابخانهی کنارش» مامن من هست.
اسم اتاقم رو گذاشتم «sunny» چون یه پنجره رو به خورشید داره، که مستقیم نورش رو در بدنم فرو میکنه.
پانزدهم هر ماه هجری اتاقم از نور ماه به طور کامل روشنه.
یه احساس تعلق همراه با غم به این اتاق دارم.
این اتاق برادرم بود اول.
اما وقتی از خونه رفت، من میاومدم داخل اتاقش مینشستم برای درسخوندن. اون موقع کلاس سوم بودم.
بودن در اتاقش این حس رو به من میداد که تنها نیستم و اون هم کنارم نشسته.
وقتی بچه بودم، اجازه نمیداد داخل اتاقش بشوم و در رو قفل میکرد. من هم از فضولی زیر در دراز میکشیدم تا ببینم در چه حاله.
راستش الان که فکر میکنم، شاید از فضولی نبوده، من فقط یه نفر رو میخواستم که بتونم باهاش وقت بگذرونم و تنها نباشم.
خیلی وقته نیست. از ایران رفته. اما هنوز اتاقش حس و بوی اون رو میده. شاید یکی از چیزهایی که من رو اینقدر به این اتاق پیوند میده همین باشه.
هر آدمی یه سری زخمهایی داره، که به نحو اینکه لمسشون میکنه، خون میپاشه بیرون. برای من «برادرم» یکی از اون زخمهاست.
هنوز به پذیرش «زخمها» و «رنجی» که زندگی به آدمی تحمیل میکند، نرسیدهام.
هنوز نمیتوانم خودم را با تمام آنچه که هستم بپذیرم و برای «دوست داشتن» خودم از عشق شرطی استفاده نکنم.
به این میماند که هویت من به دستاوردهایم گره خورده باشم. نه اینکه خوشحالم کنند، بلکه تنها باعث میشوند از بودنم احساس عذاب کمتری داشته باشم.
هنوز از «قضاوت شدن» میترسم، برای همین هم هست که در پذیرفتن نقش فعال اجتماعی نقص دارم.
هنوز به خودم شک دارم، و نمیدونم مسیر درست چیه.
یه جمله یه جا خوندم با این مضمون: «موانع قراره کمک کنن که مسیرت رو شکل بدهند، برای همین هم هست به چیزهایی که میخوای در اغلب مواقع به طور مستقیم نمیرسی.»
به خودم میگم:
«پس اگر اینطوری باشه، یه جایی از مسیر، قراره زندگی زورش از من بیشتر باشه، و پشتم رو به خاک بماله. در این صورت پشتکار چه معنی داره؟»
با این تعبیر دلیل اینکه «پشتکار» در تمام طول مسیر «حس شکست» رو القا میکنه، همین آسیبپذیری ذاتی انسان به این احساس است و همین هم هست که ما رو به سمت ادامهدادن هل میده.
به خودم میگم:
«شاید یه سری کارهای تکراری رو زیاد انجام دادی. آدمی هر کاری رو زیاد انجام بده خسته میشه، حتی استراحت کردن.»
اما مگه بدون تکرار میشود به «مهارت» رسید.
خلاصه اینکه در «تعارض» ماندهام و این پارادوکس فرسودهام کرده است.
دلم یه سکوت طولانی میخواد. یه سکوت خیلی طولانی اما نه در تنهایی.

شرایط من، منو یاد فیلم Only you 1994 میندازه: Faith معتقده که سرنوشتاش است که با پسری به اسم Damon Bradley ازدواج کنه، در حالیکه به Peter برخورد میکنه.
من هم همینطور.
انگار آیه اومده که باید بهترینهارو داشته باشم. همینه که من رو پشتکنکور ارشد نگه داشته.
آیا این حس قوی که در مورد یه موضوع داری کافیه، یا اینکه گاهی نیازه بپذیری که «شکست» خوردی یا توان ادامه دادن رو نداری؟
سرنوشت چیه اصلن؟
1405/07/18 - Saturday - October 10, 2026 - 00 : 03 : 41AM