این روزها پریشونام.

مثل Maverick که wingman خودش (یعنی Goose) به تازگی از دست داده باشه، در عذابم.
و الحق که جملهی Stinger درخور حال منه:
Son, your ego is writing checks your body can't cash.
بعضی مواقع به خودم میگم:
«فکر کنم اینقدر به پوست کندن خودت عادت کردی که دیگه داری ازش لذت میبری.»
هر موقع که چیزی نمیخونم یا چیز جدیدی یاد نمیگیرم، احساس در عذاب بودن دارم.
یه احساس ناراحت کننده از اینکه نقش من در این دنیا چیه:
«آیا فقط ماشین تبدیل انرژی به زبالهام؟»
اینقدر این فکر که «نقش اضافی» رو داشته باشم اذیتم میکنه که کلن دو حالت برام باقی میگذاره:
«یا بروم دویدن که حداقل ورزش کرده باشم، یا یه کار که مرتبط با خواندن باشه انجام بدهم.»
نه اینکه از گفتگو با آدما لذت نبرم، اما مکالمههای سطحی جذبم نمیکنند. دوست دارم به آدم مقابلم connect بشم، نه اینکه فقط سوال های سطحی ازش بپرسم که جوابش رو به احتمال زیاد خودم هم میدونم.

نمیدونم چرا انگار به کلمه «کنکور» آلرژی دارم.
از خواندن مطلب صرفن به خاطر آزمون دادن متنفرم.
کاربرد چیزی که میخونم تنها فکری هست که به ذهنم میاد. و وقتی بحث به این میرسه که صرفن یه مطلب رو بخونم و برایش آزمون بدم، اینقدر این فعالیت (task) برایم سنگین و اذیتکننده میشه که نمیتونم انجامش دهم.
برای من که در حالت کلی همواره در حال خواندن و نوشتن هستم، وقتی خواندن برام اجباری بشه، صدها برابر از من انرژی میگیره.
[الان مثل Maverick اشکم دمه مشکمه اما حتی نمیتونم گریه کنم.]
مسخره است که یه نفر بیاد بهت بگه که:
«نیازمند گفتگو و کانکت شدن با آدمها هستم.»
درسته؟
چون این نیاز همه است.
اما به جایی رسیدیم که همه حاضرن فقط با پیام جوابت رو بِدَن.
این مورد واقعن یکی از اولین دلایل من برای تنفر از قرن 21 میتونه باشه.
شاید هم من دارم پیر و نقنقو میشم. این مورد هم احتمالش ممکنه.
و یه سوال هم هست که یقهام رو گرفته و ولم نمیکنه:
«به چه قیمتی؟»
اینکه حاضرم به چیزهایی که میخوام برسم، «نکتهی مثبت»ایه اما به چه قیمتی؟
پانویس: خدا یه wingman مثل goose نصیب ما کنه.

مایلی (Miley Cyrus) یه آهنگ داره با این اسم "Nothing Breaks Like a Heart" وصف حال این روزا:
This world can hurt you
It cuts you deep and leaves a scar
Things fall apart, but nothing breaks like a heart
Wednesday, Mehr 15, 1405 AP - 11 : 51 : 41PM