«جامع دیدن» تکنیکیست که به سادگی حاصل نمیشود.
ما عادت داریم هر چیز را به شیوهای که خودمان دوست داریم، نگاه کنیم.
اگر از مسئلهای خوشمان آمد، سعی میکنیم ابعاد مثبت آن را ببینیم و اگر از چیزی متنفر بودیم، ویژگیهای منفی آن را برجسته میکنیم.
...
مثلا زمانی که درمورد فیلم مورد علاقهمان بحث میکنیم، از فیلمنامه و بازیِ خوب بازیگران صحبت میکنیم ولی از طراحی صحنه و کارگردانی ضعیف آن چشم پوشی میکنیم.
و همینطور نظر دادن راجع به یک واقعه تاریخی و مثالهای متنوعی که هر روز به نحوی با آن روبرو میشویم.
غافل از اینکه این جهتدهی نگاه ما به موضوعات، از آن نتیجهای میسازد که دنبالش هستیم! باید بپذیریم این ماییم که تصمیم میگیریم کدام را ببینیم چون هر چیز جنبههای مختلفی دارد و نمیتوان نتیجه خوب یا بد از آن گرفت.
پس نتیجهگیری راجع به هر موضوع کلی اشتباه هست.
نتیجهگیری، تنها در موضوعی خاص (قسمتِ جزئی از کل) با بررسی و تطبیق اِلِمانهای همان موضوع قابل استنتاج است.
توانایی دیدن نقاط قوت و ضعف در کنار هم، مهارتی کسبشدنی است و این توانایی از ما انسانی خردمندتر با تصمیماتی عاقلانهتر میسازد.
