بسیاری از ما از برخورد والدینمان راضی نیستیم!
شاید نمیتوانیم به شیوه درستی با آنها ارتباط برقرار کنیم و یا شاید هم مشکل اصلی، عدم تفاهم پدر و مادرمان باهمست که ریشه در ازدواجهای ناموفق والدینمان دارد. اما هر چه که باشد، باعث نارضایتی دو طرفه شده. از محدودیتهای مختلف گرفته تا اختلاف نظرها که باعث شده بارها به انواع مختلف بحثهای بینتیجه کنیم.
حال سوال اصلی اینجاست؛ ما چه برخوردی با فرزندانمان خواهیم داشت؟
شاید اولین چیزی که به ذهن ما برسد این است که محدودیتهای کمتری برایش در نظر میگیریم و او را آزادتر میگذاریم، اما آیا ما نسبت به کودکیِ والدینمان آزادتر نبودیم؟ً!

برای مثال، من برای فرزندم آزادی بیشتری فراهم میکنم. برای همین او را مجبور به انتخاب رشته خاصی نمیکنم. حتی پیشنهادی که به علاقه خودم نزدیکتر باشد را هم به او نمیدهم.
اما دوست دارم که در رشتهاش موفق شود. اگر متخصص ماهر یا آهنگساز مطرحی شد به او افتخار میکنم. و اگر انسانی با جایگاه اجتماعی پایینی شد و از همه جا طرد شد، نمیتوانم انکار کنم که کمی باعث ناراحتی من شود.
والدین احساس تملک نسبی روی فرزند دارند به نوعی که ترجیح میدهند فرزندشان جزو دسته (موفق و) خاصی از افراد جامعه باشند. با این دیدگاه، تصور کنید که والدینِ افرادِ دارای درجه اجتماعی بسیار پایین چه غم بزرگی را بابت فرزند خود تحمل میکنند!
شیوهتربیتی، تلاش و شرایط محیط همه در رشد و جهتگیری آینده فرزند دخیل هستند و این غیر قابل انکار است. اما دور از ذهن نیست که با وجود تامین بهترین شرایط تربیتی، باز هم خروجی مطلوب مورد نظر ما بدست نیاید.
در این صورت ما باید چه برخوردی داشته باشیم؟
باید یک مسئله بزرگ را قبل از هر چیز باید در نظر بگیریم. این که:
***
فقط زمانی که بپذیرید "تمامی" افراد این جامعه میتوانند فرزند شما باشند، آماده والد شدن هستید!
***
من به عنوان والد تمامی شیوههای صحیح تربیتی را برای فرزندم انجام میدهم اما باید آماده باشم که او در نهایت تصمیم بگیرد که مثلا تا آخر عمر نوازنده خیابانی باشد. همانطور که آمادهام هدفش گرفتن دکترای روانشناسی باشد. و این دو برای من فرقی نمیکند. چون او هر چه باشد فرزند من است و من حامی همیشگی او (در زمان سختی و آسانی) هستم.
در نگاه کلی اگر دو فرزند با دو آینده متفاوت داشتم که یکی از جایگاه بالای اجتماعی برخوردار بود و دیگری نه، رفتار من با هر دو باید یکی باشد و هر دو را به یک چشم نگاه کنم.
در حالت اکستریم (و تاحدی اغراقآمیز) قبل از بچهدارشدن باید به این درک رسیده باشم که کسی مانند تتلو و پرفسورسمیعی، هر دو ممکن است که فرزند من باشند!