هر موقع که فشار تنهایی و ملال و خستگی بر من چیره میشود به اینترنت پناه میبرم.
بین ویدیوهای بیانتهای یوتیوب غلت میخورم؛ به دنبال شکار بندهای سبک موسیقی مورد علاقم میروم؛ از دیدن نقاشیهای قدیمی لذت میبرم؛ گاهی با بازیهای دو بعدی مرموز خودم را سرگرم میکنم؛ گاهی از خواندن شعری قدیمی در سایت گنجور شگفت زده میشوم؛ و گاهی مقالهای جدید در حوزه علوم انسانی میخوانم.
اینها تا حد زیادی نیازهایم را برآورده و انرژی لازم را برای ادامه دادن را مهیا میکنند.
این ناممکنها .. همه در این زمانه حال حاضر و به لطف اینترنت ممکن شده.
قابلتی که از ابتدای تمدن بشری تا 50 سال پیش، محال بهنظر میرسید!

با خودم فکر میکنم که در همه ادوار تاریخ، افرادی مثل من در چنین موقعیتی چه میکردند؟
از شرایط تحمیل شده به کجا پناه میبردند؟ در زمانهای که حتی کتاب هم کمیاب بود و سفر کردن زمان زیادی از عمر را به خود اختصاص میداد؛ تجربه جدید از چه طریقی کسب میشد؟
ما تنها اسم افراد سرشناس در هر دوره تاریخی را میشنویم اما من اکنون به سوگ هزاران گمنام تاریخ نشستهام.
کسانی که هیچ ندانستهاند جز تامین خوراک و جنگ برای زنده ماندن.
اما نه!
شاید آنها به درستی زیسته باشند.
شاید آنها کمِ زندگی خود را کافی میدانستند و ما از بینهایتِ خود ناراضی!
شاید پسری بیست و چند ساله، قرنها بعد به حال من افسوس خورد که چه امکاناتی را به چشم ندیدم و محروم ماندم.
و شاید این افکار افسار گسیخته من باشند که به هر بیاهمیتی بیش از حد اهمیت میدهد.