انداختن پسماندها در سطل زباله، اتمام کارایی آن محصول برای ما و آغاز سفر پر ماجرا و طولانی آن است.
وقتی به یک کالا خیره میشوم، به این فکر میکنم که چندین نفر درگیر تولید کردن آن بودند؟ از چه منابعی استفاده شده؟ چه مسیری طی شده و چند دست چرخیده تا به من برسه و از آن استفاده کنم.
و حالا با دور انداختنش، چه راهی در پیش دارد؟ کجا را قرار است آلوده کند؟ به چه کسی قرار است صدمه بزند؟ چند نفر از روی جعبه آن رد میشوند؟ سوزانده میشود یا دفن؟ و هزاران سوال دیگر
گاهی فکر میکنم من به مثابه یک پادشاه خودخواه، روی صندلی خودم نشستم و خدمهام ساعتها تمرین کنند تا لحاظاتی کوتاه سرگمم کنند!
نمیدانم که تقصیر نظام سرمایهداریاست یا مصرفگرایی یا خودمان یا هیچکس یا همه
اما میدانم که این زبالههایِ من، بر زندگی چندین نفر تاثیر میگذارد.
تاثیری که از آن بیخبرم و این انباشت زبالهها، زندگی خانوادههایی را تحت تاثیر قرار میدهد که دیدن تصاویر شیوه زندگی کردن آنها برای ما سخت است؛ چه رسد به تصور چنین زندگیای!

شاید این پیامد بیاهیمیتی ما باشد. شاید کاری از دست ما ساخته نیست. شاید ما ظالمیم و شاید این، گونه انسان است که از ظلم و تبعیض به همنوع خود دست بردار نیست.
