همیشه به ما گفته شده که خونهای زیادی در جنگ ریخته شده تا این خاک و سرزمین، به ما برسد و ما آزادی و امنیت خود را مدیون خونهای ریخته شده در جنگ هستیم.
البته که این حرف صحیح است و یکی از تراژیکترین داستانهای تاریخ، همین ماجرای کشته شدن جنگجوها در راه کشورشان یا پادشاهشان بود.
اما این مرگها در جامعه محدودی ارزشمند است! در واقع هر شهید، خونش رو فدای کشور خودش و از نگاه بالاتر فدای یک آرمان مشترک با جامعه خودش کرده است.
صرف نظر از اینکه ما واقعا انگیزه واقعی کشته شدههای جنگ را نمیدانیم.
اما اینجا خونهای ارزشمندتری هم هستند! کسانی که نه با جنگیدن بلکه به دلیل حرف زدن و ابراز نظری که متفاوت با تفکرات آن زمان بود، سرکوب شدند. چه بسا میتوانستند ساکت باشند و جان خودشون را نجات بدهند اما حرف زدند و پای حرفشان ایستادند، تا جایی که به قیمت جانشان تمام شد.
اینها، نه فقط برای کشورشان بلکه به بشریت و تمام انسانها فکر میکردند. یکی از معروفترین مرگها در این راستا، ماجرای مرگ سقراط است. دروغ نیست اگر بگوییم که اندیشه امروز ما مدیون خون سقراط (و البته دیگر اندیشمندان) است!

جدا از این، خونهای ارزشمند دیگری هم هستند. کسانی که البته چارهای جز مرگ نداشتند اما ما توانستیم از نتایج و پیامدهای مرگ آنها به پیشرفتهای قابل توجهی برسیم. سادهترین مثال آن، پیشرفتهای علم پزشکی هستند؛ که بدون تحمل درد و مرگ میلیونها نفر از گذشتگان، هرگز به این سادگی مراجعه به مطب و مصرف قرص برای بهبودی کامل نمیرسید.
در دید کلی؛ برای رسیدن به هر چیزی که ما امروزه از آن استفاده میکنیم از هواپیما و قطار گرفته تا موبایل و اینترنت، جان انسانهای زیادی گرفته شده و تجربه آنها پلهای برای رشد بوده. به عبارت دیگر:
همه چیز بوی خون گذشتگان را به همراه دارد!
دلیل این نوشتار این بود که اگر قرار است در زمینهای خود را مدیون خون گذشتگان بدانیم. باید همه کسانی که ما را امروز در این نقطه قرار دادند را در نظر بگیریم. نه فقط شهیدانی که در جنگ کشته شدند.
همین.
البته خیلی از آسیبهای امروز دنیای ما مثل نظام اقتصادی هم مدیون اشتباهات و تصمیمهای نادرست گذشتگان بوده ولی در این مطلب، جنبه مثبت گذشتگان را در نظر گرفتم.