پرسیدن سوال با موضوعاتی غیر از مسائل روزمره و مشخص، همیشه برام جالب بوده.
سوالاتی که محدود کننده نباشند. مثلا سوال رایجی که از کودکان پرسیده میشه «میخوای چهکاره بشی؟» سوال اشتباهیه!
چون پاسخ در بین شغلها محدود شده. سوال باید طوری باشه که پاسخها در یک قالب جا نگیرند. درواقع سوالاتی که مسیر رویاپردازی رو باز کنند.
سوالاتی مثل:
- بنظرت آدم خوشبخت کیه؟
- بزرگترین آرزوهات چیه؟
- اگر یه مبلغ زیادی داشته باشی و فرصت کوتاه برای خرج کردن، چیکار میکنی؟
- بنظرت بیشترین لذت چیه؟
- از چی میترسی؟
- چی تورو به گریه میندازه؟
و ...
ویژگی منحصر به فرد پاسخها اینه که از درونیترین حالات انسان نشأت گرفته شده؛ به حدی که در بین جوابها میشه جای زخم سرکوبها و کمبود رو پیدا کرد!
معمولا این سوالات مارو به فکر وا میداره و معمولا در جواب از چیزی صحبت میکنیم که کمتر به زبان ما آمده چه بسا اینجا تجلیگاه افکاری باشه که کمتر بروز میدیم و مثل رازی سر به مهر درون ما آرام گرفته بود.
بنظرم این سوالات، راه شناخت بهتریه، نسبت به سوالات کلیشهای مثل فیلم و موسیقی و کتاب و .. موردعلاقه!
صدالبته که این پرسشها پاسخ مشخص و درستی(!) نداره اما راه دسترسی راحتتری به افکار و طرز فکر طرف مقابل میده.

ایده این موضوع از پروژه «یک پرسش پنجاه نگاه» علی مولوی به ذهنم رسید که بنظرم خیلی خوب و باذوق کار کرده.