آدمهای اطراف ما .. خواسته یا ناخواسته روی ما تاثیر میذارن و این تاثیر بخشی از هویت ما رو تشکیل میده
اما این دوستان و اطرافیان، از چه طریفی به ما نزدیک شدند؟
در واقع دوستانمون رو از کجا(!) انتخاب میکنیم؟
خودم رو مثال میزنم. شروع دوستیِ من با همه دوستانِ نزدیکم از مکان ثابتی بود که هر دو به نحوی در آن حضور داشتیم، مثلا مدرسه، دانشگاه، محله و ... و از طریق دیگری نبوده!
خب مشخصا آدمها با سلایق و تیپهای خیلی بیشتری به دلایل مختلف تا به حال در محیط من حضور نداشتند و تنبلی من هم باعث شده که به همین محیط اطرافم بسنده کنم.
البته که کیفیت دوستیِ ما خوب است و جای شِکوه نیست اما فرصتهای بیشتری هم میتوانستم برای خودم ایجاد کنم.
مثلا در محیطی که علاقه دارم حضور داشته باشم و با آدمها بیشتر معاشرت داشته باشم یا مثلا در فضای مجازی راحتتر میتوانم نظرات و علایق اشخاص مختلف رو بخونم و با انتخاب خودم به یکی از اونها نزدیک بشم.
در واقع معتقدم که آدمهای زیادی هستن که ازشون خوشم بیاد:«کسانی که که همفازم هستن اما به هزار دلیل هممکان با من نیستن!»
با این کار، خودم را از دایره محیط اطراف خودم آزاد کردم و پا به دایره بزرگتر گذاشتم که شانس بیشتری برای ملاقات با آدمهای بیشتری به من میده که خب این به یک همتی برای اجرا و یک روش برای تشخیص آدمها نیاز داره!

البته که مسئله دوستی و آشنایی با آدمای جدید خیلی وسیعتر از این حرفاست و من تنها از باب روش آشنایی بهش نگاه کردم که این هم به معنای پیدا کردن آدم مورد نظر نیست و تنها کمی شانس آشنایی رو بیشتر میکنه.