استفاده پدرم از تلویزیون به شبکههای خبری خلاصه میشود.
از کودکی بهخاطر دارم که گویندگان خبری، فجیعترین اخبار را در آرامشی وصف نشدنی به زبان میآوردند و با به نمایش گذاشتن صحنه انفجار، کشتار، گریه مادری برای فرزندش و تصاویری از این دست، مرا بهت زده میکردند. عجیبتر این بود که گوینده بعد از این گزارش، به سراغ خبر بعدی میرفت و انگار که این جنایات مانند باقی اخبار، یک اتفاق روزمرست.
زندگی ایرانیان با سیاست عجین شده و تاثیر روانی، اقتصادی و .. هر توافق که بین ایران و دیگر کشورها صورت میگیرد، در جامعه مشهود است. هر یک از ما بارها به یک گفتگوی سیاسی دعوت شدیم و نظر دادیم؛ ساعتها به نظرات کارشناسان خبری گوش دادیم و تلاشهایی برای تحلیل اخبار سیاسی داشتیم.
سیاست به زندگی ما در این نقطه زمانی/مکانی، سرشته شده و راه فراری هم نیست.
اما حالا که تنها راه مطلع شدن از تصمیمات سیاسی، اخبار است؛ چه باید کرد؟
میدانیم که تنها راه اطلاع یافتن از تمامی رخدادهای سیاسی، رسانه است.
وقتی میبینیم که رسانههای داخلی کشور به شیوه خاص خودشان، خبرها را پوشش میدهند و رسانههای خارجی دقیقا مخالف آن را بازگو میکنند، ناخواسته این سوال به ذهن خطور میکند که کدام به حقیقت نزدیکتر است؟
اینجا معمولا احساسی انتخاب میکنیم.
نکته مهم که به آن کمتر توجه میشود این است که به طور واضح همه تایید میکنند بسیاری از اتفاقات و تصمیمات اصلی، رسانهای نمیشوند!
شواهد بسیاری وجود دارد و همه تا حدی قبول دارند که مراوداتی بین کشورها هست که مردم از آن مطلع نیستند. و چه بسا تمام ماجرا همانجا اتفاق میافتد!
وقتی که حتی تصمیم گیری برای پخش و در صدر نگه داشتن خبری خاص در یک جماعتی محدود انجام میشود؛ چرا ما خودمان را در این دام گرفتار کنیم؟

البته که ممکن است درگیر شدن به این اخبار دلایل روانشناختی داشته باشد و شاید اینطور تا حدی از حجم فشارها رها میشویم. اما با دوری جستن از شنیدن اخبار، به واقع چه چیزی را از دست میدهیم؟
زمانی که مهمترین خبرها از راههای مختلف به گوش ما خواهد رسید.
مخربتر از اخبار، واکنشهای نسنجیده به شنیدن هر خبر است.
خبرها به طرز احمقانهای روایت میشوند و ما را تحریک به پاسخ دادن میکنند و این واکنش به دور از بررسی دلایل و ابعاد آن خبر و همچنین همراه با لحن قانع کننده است. و بعد از واکنش با خیالی راحتتر خبر بعدی را میشنویم.
و در نهایت غمانگیز است که نقش «مردم» در اخبار، تنها برای بهرهکشی و مصادره برای هدفی خاص بوده!
در خلال جنگ بین ایران و عراق خاطرهای از یک فرمانده ایرانی شنیدم که میگفت شب قبل از عملیات
سربازی یا صدای بلندحرف میزد که این جنگی که ما تا پای جان از خود در آن مایه گذاشتیم، در نهایت پای میز حل خواهد شد.
همان سربازی که فردا شهید شد!