رویاپردازی، غواصی در اقیانوس ناشناخته ذهن است.
میتوان در آن غرق شد و برای مدتی، از دنیای تحمیل شده بیرونی جدا شد و در دنیای خوشایند درونیمان، با قوانین نامحدود خود زندگی کرد.
جایی که نه مکان معنی دارد و نه زمان!
میتوانیم به گذشته برویم و خاطراتمان را عوض کنیم و همان اتفاقی بیوفتد که منتظرش بودیم.
میتوانیم آینده را به زیباترین شکل ترسیم کنیم و حتی زندگی در آن را تجربه کنیم.
چه شبهایی که زیر سقف اتاق کوچکم، خود را کنار دریا با موجهایی آهسته تصور کردم که به لاکپشت بزرگ پیری تکیه دادم و چه روزها که بعد از باز شدن درب مترو انتظار وارد شدن به شهر اسرارآمیز موشهای کور جادوگر را داشتم :))
و هر چه دور تر میشوم، لبخندی زیباتر بر صورتم نقش میبندد

اما واقعیت، ارزشی برای این سفر پرماجرا قائل نیست!
اوست که سیلی محکمی به صورتم میزند و بلند فریاد میکشد: بیدار شو!
بیدارشو که این دنیایی که در آن گرفتار شدی، کوچکترین اهمیتی به تخیلاتت نمیدهد. مهم نیست که چقدر عزیزانت را دوست داری! مهم نیست که چه انتظاری از زندگی داری.
من آمدهام تا تبر به ریشه تخیلاتت بزنم؛ آن را قطع کنم و باخود ببرم!
تو باید شیفته من و زندگی قابل لمس اطراف شوی! اینجاست که هر روز با ضربهای شگفت زده خواهی شد!
.
و او در نهایت از من انسانی، با احساساتی قابل کنترل خواهد ساخت
که وقتی نیاز به خلاقیت باشد، دریچه رویاپردازی را باز کرده و وقتی که زیادی غوطهور شدیم، به سرعت آن را ببندد. یا زمانی که احساس خوبی به سراغمان آمد، خاطرات خوب را به یادآوریم و سعی کنیم از افکار غمانگیز دوری کنیم.
و این احساسات کنترل شوندهِ رباتگونه، کارآمدترین شیوه برخورد با زمان حال است.