گاهی اوقات میترسم از اینکه نکند ما واقعا حیوانیم که تقلایی برای به دوش کشیدن صفات انسانی میکنیم؟
وقتی وجود احساسات برای "وجود داشتن" ماست!
لذات ما همچنان در نیازهای اولیه ما خلاصه میشود و شادی ما در برآورده شدن آنها معنی میابد.
حتی عشق که با ارزشترین موضوع در همه دورانها محسوب میشود. ماهیتی به پشتوانه تکامل و بقا دارد و چیزی جز همان فِعل حیوانی نیست!
چطور دم از انسان بودن میزنیم و دقیقا امتیاز ما در چیست؟

لذات منحصر به انسان چطور؟ آنها در چه جایگاهی قراردارند؟!
بود و نبود مواردی مثل "لذت خلق کردن" یا "لذت رشد و پیشرفت" در هر شخص، چه تفاوتی در چرخه زندگی هر انسان دارد؟! چند درصد آدمها و به چه هدفی سراغ آن میروند؟
آیا اساسا دلیل زندگی کردن ما صرفا زنده بودن است؟ یا این که ما به عنوان انسان باید فراتر از حیوانات عمل کنیم؟!
اگر مورد اول صحیح باشد که سالهاست راه اشتباهی را پیمودهایم.
و اگر مورد دوم درست باشد دستیابی به آن یا وجود تحمل رنج بسیار، چه ارزشی دارد؟!