میدونم که هزاران جنایت و ظلم و تجاوز به حقوق آدمهای بیدفاع، همین لحظه داره رخ میده.
فجیعتر از اخباری که روزانه به گوشمون میرسه .. خبری که شاید رسانهها در حد یک ستون خبر یا یک زیرنویس بهش اکتفا کنن.
از خودم بدم میاد وقتی نسبت به خبری که همهگیر شده، واکنش نشون میدم!
با خودم فکر میکنم که خیلی اتفاقات بدتری داره میوفته و ما فقط نسبت به اون چیزی که برامون تعریف میکنن واکنش نشون میدیم.
..
وقتی میخونم که هزاران کودک یمنی مشکل سوء تغذیه دارن و یا هنوز در خاور میانه مسئله تعیض قومیتی و ناموسی داره کشته میده .. از خودم میپرسم که چه جنایات بدتری درحال رخ دادنه که حتی خبرش بهمون نمیرسه و من باید نسبت به کدومشون چه کاری کنم؟
.
شاید تنها نتیجهام این باشه که نسبت به همین اخبار مطرح شده که هر روز به گوشم میرسه،
واکنش احساسی نشون ندم و شاید در مواردی حتی احساس ناراحتی هم نکنم!
ممکنه این لجبازی بیحاصلم در برابر رسانهست که نخوام به مسئلهای خاص توجهم رو جلب کنه و با این خودم رو قانع میکنم که کمک به یک خانوار ضعیف، مفید تر از تمامی واکنشهایم به اخبار روزانهست!
مثلا
فرض کنید من آدمی هستم که دوست دارم به همه کمک کنم .. همیشه هر نیازمندی که سر راهم بیاد یه مبلغی کمک میکنم و از این کارم حس خوبی میگیرم.
اما این کار من از روی کمک نیست؛ بلکه تنها از روی واکنش مثبت من نسبت به رد نکردن نیازمندیه که ناخواسته جلو من ظاهر شده.
اما من اگر بخوام واقعا به کسی کمک کنم باید خودم برم و نیازمندی رو پیدا کنم!
چون اون کسی که ناخواسته جلو من پیدا شده (اخبار) انتخاب من نبوده و (در حالت شدیدتر) برای من انتخاب شده!
این باعث میشه با توجه کردنم بهش، چشمم رو نسبت به خیلی از اتفاقات دیگه ببندم وهمین برام کافی باشه!
برای درک بهتر، به آدمایی فکر کنید که به جای کمک آنی(و از روی احساسات) به مردم مظلومی که در خبری خاص بولد شدن (مثلا زلزلهزدهها)، به روستاهای دورافتاده میرن و آموزش میدن یا درمان میکنن.
و یا درحالت قویتر کسایی که بدون چشم داشتی، داوطلبانه کلیهشون رو اهدا میکنن.
شاید اینها و نمونههایی از این دست در کمک به همنوع خودشون واکنش درستتری نسبت به عام مردم و اخبار دارن.
