وقتی کتابی میخونم یا داستانی میشنوم؛ راجع به تک تک شخصیتها و حتی فضایی که اتفاقات داستان توی اون افتاده، خیالپردازی میکنم. حتی بعد از تمام شدن داستان، شخصیتهای اصلیْ همچنان در درونم هستن و به خوشی زندگی میکنن و گاهی اوقات در یک شرایط جدید تصمیمگیری هم میکنن :))
این شرایط ادامه داره تا وقتی که فاجعه اتفاق میوفته!
فاجعه اون زمانی اتفاق میوفته که فیلمی رو میبینم که از روی کتاب ساخته باشن. یا کسی داستان رو از دید خودش تعریف کنه و هر عامل خارجی که تصوراتم رو دستکاری کنه!
اینطور میشه که با تمام چیزی که از قبل میشناختم و ارتباط برقرار کرده بودم، غریبه میشم. شاید دلیلش این باشه که هیچ وقت برای این شخصیتهای ذهنی، تصویر مشخص و ثابتی نداشتم و همین که محدود به
توصیفات یک نفر دیگه یا تصویری از یک فیلم میشه، تمام چیزی که ساخته شده بود، به یک لحظه فرومیریزه.
این ماجرا آشنا نبود؟!
وقتی که به خودم نگاه میکنم .. همین حس مشابه فروپاشی رو دریافت میکنم. رفتارم، حرکاتم، طرز حرفزدنم، صورتم و بدنم ... همه خیانتیست به چیزی به که از خودم تصور دارم!
در ذهنم هزاران حالت مختلف دارم و در هر شرایطی به چندین و چند موضوع مختلف فکر میکنم. کسی هستم که حتی نمیتوانم توصیفش کنم و هر چیزی که هست، همه لایههای مختلفی در درونم هستند. اما تمام این افکار و حالات درونیام در رفتار و صورت و هر چیز بیرونی از خودم جلوه نمیکنند. شاید این احساس تنفر از روبرو شدن هر کس با خودش چه در آینه و چه در شنیدن صدایش، ناشی از همین تفکر باشه.
نمیشه انکار کرد که دیده شدن در چشم دیگران چقدر برامون مهمه. پس ما باید چه نمایندهای از خودمون رو برای نمایش دادن خودمون انتخاب کنیم؟
شاید اگر انتخاب با ما بود هیچ وقت چنین ظاهری رو برای خودمون انتخاب نمیکردیم. شاید بهتر بود که میتونستیم در هر موقعیتْ شخصیتهای متفاوتی داشته باشیم که ممکنه از آدم یک ساعت قبل ما خیلی دورتر باشه. اما اینطور نیست و ما به نوعی در این بدن زنجیر شدیم!
برای دیگران هم همینطور! شاید اونهایی که ظاهرشون برای ما حاکی از برداشتهای متفاوته، در واقع همه اسیرهایی هستند که محدود به بدنهاشون شدند و این یک مسابقه بختآزمایی بوده که همه مجبور بودیم در آن شرکت کنیم.
