بنظر میرسد با داشتن جسم و روان سالم، ابزار کافی برای شاد زندگی کردن را داریم.
اما ما همیشه به دنبال چیز بیشتری میگردیم!
فهم رایج امروزی از شادی در «دنبال تجربههای فوقالعاده بودن» معنی یافته و این باعث شده تا در لحظه رسیدن به شادیِ حاصل از تجربه، به دنبال دستیابی به مقدار بیشتری از آن باشیم.
تصور هر شرایطی برای بیشتر شاد بودن به جز سلامتی، فریبیست که ما را به گودالی بزرگتر هدایت میکند.
پس چه باید کرد؟
باید وابستگی شرایط را به احساسات کم کرد!
ناراحت شدن یا شاد بودن ما نسبت به هر اتفاق، تنها بازخورد لحظهای ما با کمترین اطلاعات از موقعیت است.
درواقع مشخص نیست که باید از اتفاقی مثل«قبول شدن در دانشگاه» شاد شد یا از «در رابطه عاطفی نبودن» ناراحت بود.
چون ما از تاثیرات بعدی آن کاملا بیاطلاعیم و ممکنه «دانشگاه» باعث تباه شدن زندگی یا «در رابطه نبودن» باعث رشد ما بشه.
چطور تصمیم بگیریم؟
بهترین تصمیم، انتخابیست که با نگاه عاقلانه به آینده قابل برنامهریزی باشد و با نگاه به گذشته کمترین پشیمانی را در پی داشته باشد و با تلاش در لحظه حال همراه باشد.
در این صورت، بهترین روش را اجرا کردیم حتی اگر نتیجه دلخواه ما حاصل نشود!
