سلام به چشمانت به مژه های بلندت ،به صورت ماهت به دستهایت به هر چیزی که میشود فکر کرد و یاد تو افتاد..
....جانم
توی تخت مچاله شدم
به نوشته هایت فکر می کنم
گاهی صفحه اینستاگرامت را باز می کنم
و تمامش را بالا و پایین می کنم
به کتابهایت نگاه می کنم
به قلمت
به دستانت
حتی به عینک روی چشمانت
من با تو هیچ نسبتی ندارم
شاید مثل عکسی که چند لحظه پیش دیدم حکایتی تنی بود که میزبان چند کتاب شده بود
دلم بخواهد زیر بال و پر کتابهایت را بگیرم و لَختی تنم آنها را لمس کند!
کتابهایی که مزین به دستان توست
آخ که
من هیچ کس تو نیستم
نبودم
و نخواهم بود.
این رنج واقعیت
که دوستت دارم را کم نخواهد کرد
خود دوست داشتنت غم عزیز من است...!
فقط زخمهایم را عمیقتر میکند...
و انگار هر وقت به تو فکر میکنم
چاقویی را در تنم فرو میکنم.......
هیس سیده خانم هر چیزی که ذهنت را دچار طغیان بی پایان کرده را به زبان و قلمت نیاور
هیس.....
بعضی از کلماتی که در سرم رژه میروند را قورت میدهم
که چه شود بنویسم قلب تو را آزرده کنم؟!
من هیچ کس تو نیستم
شاید هیچ تو بودن بهتر از هیچ تو نبودن است!
نمیدانم...
اما
میدانی
آدمیزاد موجودی عجیب است
دهها و صدها کتاب میخواند
گلو صاف میکند و انگشت اشارهاش را رو به روی دیگران تکان میدهد و آنها را موعظه میکند...
ولی هر بار که در تاریکی خود فرو میرود
یک او دارد که زخمیاش کرده است!
آخ از این رنج بیپایان که باید در حجرهی تاریک افکارت فرو روی و هی ناخن بجوی برای او که هیچاش هم نبودی...
هیچ اش هم نیستم
این نامه جهت غر زدن بود و هیچ گونه ارزش دلبری برای تو ندارد!
امیدوارم اخم به ابروان همچون کمانت نشیند که دلم میگیرد !
به نظرت من دلبری بلدم؟
توی مقدس من
سیده خانم شما
۳۱اردیبهشت ۱۴۰۱
#نامه_های_هرگز_پست_نشده