سلام گل یاسم
می دونی شروع کردن همیشه برای من سخت بوده
حتی تمام کردن...وقتی می خوام برای تو بنویسم دوست دارم چیزی بنویسم که حد و اندازه احساسم باشه ولی کلمات کم میاورند
!حق دارن !تو خدای منی
دوردانه ی قلبم
من هر وقت رنگها رو یادم میره
و زندگیم رو به یکنواختی و خاکستری میرود
تو مبدا میشی!
تو طلوع و رنگین کمان میشی!
به تو که فکر می کنم
به دستات ،به چشمات به گردی صورت ماهت
به پیشانی بلندت
انگار که باز از نو آغاز شدم
تو ابتدا و انتهای منی
تو را شبیه خورشید دوست دارم
یک دست
یک رنگ
بیصدا
تنها
و البته
بی پایان بی پایان بی پایان
غرض بوسیدن لبِ همچو قندت از دور بود
مراقب خودت باش کسگم...
توی مقدس من
سیده خانم شما
#نامه های_هرگز_پست_نشده
۲ خرداد ۱۴۰۱ خورشیدی
شب از نیمه گذشت ظلم شب را شانه دلدار می باید....