تو همين روزا بود كه سعيد يواش يواش يه طورايي بهم نزديك و نزديك تر ميشد! هر روز بهم سر ميزد و بعد سر كار هم و ميديديم! البته بيشتر أوقات با دوستامون بوديم! يه بار دست جمعي يه ويلايي گرفته بوديم و قرار بود اخر هفته با هم باشيم كه سعيد يه جا كه من و اون تنها بوديم بهم گفت واي چه چشمايي داري تو و من احساس كردم لآل شدم! اب يه ريختن روم انگار! از اين كه اين حس بينمون پيش بياد ميترسيدم!
أولًا هنوز چيزي از جداييم نگذشته بود و بعد هم ما از هيچ نظر شبيه هم نبوديم!
من ادم معاشرتي با كلي دوست و اشنا ولي اون خيلي تعداد كمي دوست داشت و با همونا هم زياد رفت و امد نميكرد چون بيشتر وقتش با خانواده ش بود!
من أهل بيرون رفتن و سيگار كشيدن ًو قليون كشيدن و خوش گذروني با دوست ها اما اون اهل ورزش و خانواده و زود بخواب شب كه خسته بيدار نشي?
نميدونم شايد همين تفاوت ها ما رو براي هم جذاب ميكرد ❤️