
میخوام بنویسم اما هر بار که تو این مدت، دستم از قلم میوفته، دوران طولانی تری در انزوای بدون قلم به سر میبرم، چیزی که از وقتی یادمه، همیشه توی هر حال و شرایطی، زمین نیوفتاده.
دوست دارم مدتی از جنگیدن کناره بگیرم و در گوشه ای دنج، زندگی رو نگاه کنم. نمیدونم کدوم بخش این اتفاقات، تا این حد من و تحت تاثیر قرار داده، اما سایه ی این تلخی رو خیلی خوب حس میکنم.
شاید تصویر لحظه ای که اون زن رو بی جان دیدم، یا وقتی که داشتن در خاک میذاشتنش، میتونست به تنهایی، روح لطیف من رو منقلب کنه. اما نه، زخم، کهنه تر از این حرفابود و دیدار من با مرگ، اولین دیدار نبود.
زمانی که به طور کامل از ادامه دادنش، قطع امیدکردیم، احساس عجیبی از نوستاژی کودکی، اون ادم و ادم های دیگری که الان نیستن، وجودم رو پر کرد، مهمونی ای که بعد از چند سال، در خونه ی اون مرحوم گرفته شد و همه ی ادمای گرفتاری ک خیلی سریع خودشون و به مراسم خاکسپاری رسوندن، عجب تلخی خوشایندی داشت.
گاهی قدم میزنم، به اینه نگاه میکنم، دستانم رو لمس میکنم و دوباره قدم میزنم. خودم رو بغل میکنم و با این احساس خو میگیرم و چشمانم رو ازاد میذارم تا ارام بگیرن
بعد از این اتفاق، مرگ برای من، بی معنی تر از قبل، اما بسیار نزدیک تر، خودش رو نشون میده.
و سکوت، پوشش خوبی برای کلمات نیست. "کلام خاکستر گشته و تلاطم درون جملات را زیرخاکستری از اتش دفن کرده ام"
سالها، پناه سخت ترین روزهای زندگی، رویا، نوشتن، داستان و شخصیت های خیالی بودن، اما حالا
" انچنان با نوشتن غریبی میکنم که گویی مرا هرگز نشناخته است"
صبر مدتیه بی اراده(تنها با یه تصمیم، در روزی ک یادم نیست)در وجودم ریشه دوانده. هر لحظه ای که در جواب صحبت نامتناسب کسی، میخوام جوابی بدم، وقتی که در مقابل زندگی بیقرار میشم، یا میخوام از عادت های خوب زندگی(که به هزار سختی بهشون عادت کردم مثل باشگاه رفتن)، به طور کامل دست بشورم، چیزی جلوم رو میگیره، و به اجبار، سکوت رو به من هدیه میده.
شاید این تنها کاری باشه که از دستم برمیاد، برای عبور و ادامه دادن. برای مراقبت کردن از خود، از خود؟ ایا من با خود بیگانه هستم؟
اما این عادت همیشگی من که اینه رو نگاه کنم. و باز هم بغل، با خودم فکر میکنم، من بودم که طوفان های قبلی رو گذروندم؟ از شوق زیستن، چشمانم تر میشه و بیشتر از قبل، در کنار خود، اروم میگیرم
چیزی که بیشتر از همه، این روزها متعجبم میکنه، قدرت سکوته، کاری که اصلا بلدش نیستم. سکوت مثل یک نیروی بی اندازه مقاوم، ارامش دردناکی رو به قلبم تزریق میکنه.
" در سویی رهایم کنید تا در کویر، خشکیده شوم، در خاک جوانه بزنم و زیر باران،قد علم کنم؛ اری رهایم کنید تا دست و پا بزنم و در خاکستر زندگانی، قوطه ور شوم، من قوی تر خواهم شد و به تماشا، ادامه خواهم داد."
۲۳:۲۷>>>>۱۴۰۵/۸/۴