دیروز با سختی، ۴ ساعت درس خوندم، درستاورد بزرگی بود، برای منی ک هنوز از اتفاقاتی که افتاده شوکه هستم و تو این یک هفته، به طور کامل از درس دور شده بودم.
امروز چیزی نخوندم، با سختی باشگاه رفتم، و الان هم که دراز کشیدم، خوابم نمیبره. چند روزی هست که خواب درستی نداشتم، در حسرت استراحتی عصرگاهی، شبی ارام و صبحی دیرتر بلند شدن موندم و کم خوابی در حال ازار دادنه همچنان.
من تصمیم گرفتم که جدی تر به درس خوندن ادامه بدم. تا چند هفته پیش، قبل از فوت او، فکر میکردم زمین و زمان دست به دست هم دادن تا در نقطه ای که قرار گرفتم، اماده ی درس و کنکور بشم، بعد از چند سال جدایی، با درس اشتی کرده بودم.
ولی انگار اشتباه میکردم، چالش من، یک درجه بالاتر بود. جدای از اینکه ۳ ماه در تقلا بودم تا به معمولی ترین عادت های مطالعاتی دست پیدا کنم و الگوهای کنکوری رو توی زندگیم جا بندازم، چالش اصلی من، مدیریت یه اتفاق ناگوار، شوکه شدن و ادامه دادن استقامته. استقامت و ساخت دیسیپلین تو این شرایط، در حالی که قبل این اتفاق هم به اندازه کافی سبک زندگیم، کنکوری نبود، حالا انرژی و توان بیشتری رو براش صرف میکنم.
چالش، یک پله بالاتر بود و من با تمام وجود نمیخوام از فرصت درس خوندن امسالم، عقب بکشم.
با فکر کردن به درست، داغون میشم. پای بعضی کتابا، حوصله ی خوندنشون و هم ندارم. دستاورد این مدت، زیاد نبوده و این ادم و میترسونه. شاید اگه امشب خوابم برد، فردا زودتر بیدار بشم و به هر قیمتی، یه چالش مطالعاتی رو به اخر برسونم. فارغ از اینکه نتیجه چی میشه، احساس قدرت میده بهم. احساس غلبه بر موانعی که قدرتشون رو بیشتر از توان خودم میبینم، خیلی ارزشمنده.
زندگی عجیبیه، نمیخوام با احساس غمی که توی قلبمه، بجنگم. من ناراحت بودنم رو پذیرفتم اما بی قراری رو نمیدونم چه میشه کرد.
اگر اینجای زندگی بتونم به اتفاقات و احساسات غلبه کنم، بپذیرمشون و از جا بلند بشم، مطمئننم ادمی که در اینده میبینم، خیلی قوی تر میشه در موضوعات دیگه هم.
با خودم فکر میکنم اگه قبول نشدم چه کار کنم ، اگر محدودیت ایجاد سابقه در رشته ی تجربی داشته باشم، اگه نتونم بخونم، این روزا چه طور گذشته.. تصویر عمه، جلوی چشمانم، و صدایش در گوشم میپیچه .
گاهی صدای خودم توی گوشمه، انقدر در تلاش بودم که با احترام و تحسین و پذیرش به رنجی که در حال تحملش بود نگاهش کنم که یادم رفته بود مرگ، چقدر سخته و با دیدنش شوکه خواهم شد.
اصلی ترین فشار، زمانی بود که میدونستم داره تموم میکنه اما نمیتونستم بالاسرش باشم. تصویر زنی ک ۱۰ سال پیش از دستش دادم و بوی کودکی مدام جلوی چشمم میوفته و با خودم فکر میکنم یعنی او هم بعد از مرگ، اینجوری بود؟ یعنی او رو هم بعد مرگ در خاک گذاشتن؟ و پقدر عجیب، مرگ رو بی ارزش میکنه!
گاهی ترشی مربا جلوی چشمانم میاد و گاهی با خودم فکر میکنم دیگه دوست ندارم غذای مورد علاقم یعنی کوکو سیب زمینی ابپز بخورم. یادمه خونشون با پنیر از این کوکوها میخوردم و چقدر دوست داشتم طعمش رو.
یادعدس پلویی که با کشمش هایی ک او درست کرده بود خوردیم، یاد جمله ای که حرف به حرف شد و نتونستم بهش بزنم. تصور اینکه عکس هایی که میگیرم، زمان رو نگه نمیداره و بعد از مردن، کاربرد خاصی پیدا نمیکنن.
میخواستم بگم .. میخواستم چیزایی بگم که نشد بگم. لحظه ای که او داشت وصیت میکرد، داشت راهنمایی میکرد، بغضش اون روز اخر و بغلش.. لحظه ای که از پدرم حلالیت طلبید و من اونجا ایستاده بودم. بابام که توی اوتوبوس ایستاده بود، بوی گل ها و شب و تکیه به سرامیک سرد پشت سرم.. عجب لحظاتی. تمام اینا، برای شوکه شدن، میتونه کافی باشه؟ جدای از دیدن پیرزن ۹۰ ساله ای که دنباله جسم دخترش، به حالت دویدن در اومده بود و داشت میوفتاد زمین، درست شکل سریال یوسف پیامبر قسمت اخر، جایی ک یوسف و یعقوب هم و میبینن و پدرش اونچنان بی تاب میشه.
روزی که داشتم میرفتیم برای فوت او، تمام اقوام راه افتاده بودن به سمت شهرشون، برای مرگ او، خودشون رو رسوندن.. همه رفتن برای بدرقه و وداع اخر، دیدار اخر و چه دیداری بود. زمانی که توی ماشین نشسته بودیم، بوی کودکی توی سرم میپیچید، بوی طبیعت و عید نوروز و چمن و کوه!
اگر از اینها بگذریم، احساسم بهم میگه جوانه ای در حال رشد، از این اتفاق در قلبم کاشته شده. یکی بودن پذیرش مرگ و زندگی، همیشه برام جای فکر داشت و موضوع مهمی بود، اما تئوری بود. اینبار انگار برای اولین این رو با چشمانم دیدم. مرگ او، بیش از حد بوی زندگی میداد. بیش از حد مرز بینشون رو کم کرد، مرگ رو بی ارزش و مبهم کرد و زندگی رو هم همینطور.
گمان میکنم که کنترل اگاهانه‌ام روی زندگی، خیلی بیشتر خواهد شد.
وقتی قدم میزنم، مثل گذشته دستانم رو لمس میکنم، با خودم فکر میکنم حتما باید در رتبه ی اجتماعی و علمی بالا باشی تا بفهمی این دستا چقدر ارزشمندن؟ تو گذشته ی همون ادم و زندگی میکنی(با هر رشته و شغلی که علاقه خواهی داشت بهش) پس این دستا، این تن، همون اندازه ارزشمنده که اون موقع ارزشمند خواهد بود. پس قدرشناسی، نمیتونه به جایگاه اجتماعی و شغل و.. مربوط باشه، اکنون، من، من هستم. در اوج صعود یا قعر چاه، باز هم من، من هستم
باید دید و ادامه داد. باید دید فردا چطور میگذره. من هنوز زنده هستم!
۲۲:۲۸<<<<<۱۴۰۵/۸/۵
