
روزای اخر هجدهسالگی رو میگذرونم، در عجیبترین حالت ممکن.
بوی تمشک جنگلی و کره محلی، همچنان در گوشم میپیچه، اما هر روز که میگذره این تصویر جای خودش رو با ارزوهای دیگری تقسیم میکنه و خودش در پشت صحنه، کمرنگ میشه.
همچنان که با اخرین بقایای حیات، در تلاشم تا خودم رو مثل یک ادم خسته، اما قوی جلو بندازم تا درس ها رو ببلعه، باشگاه رو فراموش نکنه، کتاب بخونه و با زندگی دوست باشه، اما در اعماق قلبم خسته، زخمی و دل شکسته، در گوشه ای میخوابم؛ تنها نفس میکشم و میخوابم، کاری که این روزا، چیزی شبیه ارزو، دور از دسترس به نظر میرسه.
زور زدن و ارزو کردن و خواستن، من رو به جایی نمیرسونه. انگیزه باید از داخل قلب شعله بگیره. تا بخشی از این حرف رو الانم احساس میکنم. نه مثل قبل یه شور و هیجان پر عاطفه، اما محرکی برای تسلیم نشدن، همچنان هست و نجوا میکنه. برای ادامه دادن، برای رسیدن .. برای نرسیدن !
نتیجه ی تمام این تقلا کردن ها، نه ساعت مطالعه ی بالا، بلکه رها نکردن درس بوده، یک ساعت .. دو ساعت.. هر چی که پیش بیاد، انجام میشه.
اگر بتونم برم دانشگاه، خیلی خوبه اما اگه نشد، بیشتر از این توانایی جنگیدن با تقدیر رو ندارم. اون هم درست زمانی که برای اولین بار داشتم پای یک کار میایستادم، درس میخوندم و خودم رو واقعا در حال ورود به فاز درسی میدیدم. برای اولین بار!
بال هام شکسته و مثل گنجشکی لرزان، در گوشهای زندگی رو ادامه میدم. فکر به تمام آنچه گذشت، حس عجیبی رو در من زنده میکنه. اول غمی عمیق بر قلبم میشینه، احساس دلتنگی و بیقراری، برای تمام آنهایی که بودن و سفر کردن .. برای مرگ، برای دلتنگی.
اما بعد از کمی کلنجار، خودم رو در اینه میبینم، من، با وجود تمام چیزهایی که در کنترلم نبودن، اما حس خوبی، راجب اینکه تمام اینها، من رو ساختن، تجربه میکنم. شکوهی بغض الود در بالای قله ای در ناکجا اباد ذهنم.
در همین حین که داشتم تصویری برای این پست پیدا میکردم، چشمم به نقاشی های رنگارنگی خورد که برای لحظاتی، قلبم رو روشن کرد، به همین سادگی،
"خودم را اینه ی تجلی احساساتی میبینم، که در گذر هستند، میایند و میروند. کاری به کارشان ندارم، تماشایشان میکنم و میگذرم "
گاهی به صدای ذهنم گوش میکنم و کمی فضا رو ازاد میذارم تا زیر بار احساسات، راهی برای نفس کشیدن باقی بمونه، گاه تسلیم ناپذیر با رسیدن و گذشتن، مبارزه میکنم.
با همه ی این چیزاست که هنوز هم ادامه میدم. گاه تسلیم و گاه خسته، گاه طوفانه و گاه پر شور. چیزی که برام مهمه اینه که احساساتی که تجربه میکنم، کم کم یادبگیرن حضور داشته باشن اما، امور زندگی رو مختل نکنن، و ادامه بدم و ببینم به کجا میرسم
ایا این یک مبارزه برای رسیدن به جایگاه یک مشاهده گره؟ اگر با خودم فکر کنم که حکمتی در این اتفاق بوده، رشد من مهم تر خواهد بود یا اینده و کنکور؟ شاید اندکی تاخیر و بیرون از دانشگاه بود، بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنم، برای من لازم بوده؟. کاری که همیشه ازش فراری بودم و نمیدونم چطور همه چیز چیده شد تا این اتفاق بیوفته! درست مثل صبوری که همیشه از خودم فرسنگ ها دور تر میدیدمش و امروز بیشتر از همیشه، میخواد نزدیکم بشه!
دوست دارم در نوزده سالگی، بیشتر زندگی کنم، بیشتر زندگی کنم!
۱۰:۴۳>>>۱۴۰۵/۸/۷