تصمیمی که زندگی ام را دگرگون خواهد کرد

امروز یه روز خیلی خوب و بد بود. عجیبه نه؟

یه حس غم‌ناک بعد از یه روز فوق العاده خوب.

با خودم فکر میکنم تمام آرزوهام برای این بود که دنیا رو نجات بدم؟ یا خیلی عالی به نظر بیام؟ شهرت؟ اعتبار ؟

بر خلاف بقیه که پزشکی رو بخاطر موقعیت و جایگاهش انتخاب میکنن، من بخاطر همین بود که بیخیالش شدم. دنبال موقعیت بهتر میگشتم. دنبال خلاقیت بیشتر و اعتبار بالاتر.

اما عجیب اینجاست، هر چقدر خواستم به این نتیجه برسم که پزشکی، آرمان من برای نجات دنیاست، شکست خوردم. آههه امان از این دل. چند ماه پیش توی قطار بودیم. من و مامان. رضا بهرام گوش میکردم. آهنگ بیمار و مریض. دم غروب بود و داشتیم از مشهد میومدیم شهرمون.با خودم فکر میکردم یعنی نمیشد هیچ کدوم از این ماجرا ها رو نداشتیم؟ من همون ادمی بودم که دلم میخواست دست ادما رو بگیرم و کنارشون باشم؟ یعنی نمیشد تجربی خونده بودم و دنیام، همونقدر کودکانه در رویای پزشک شدن بود؟!

اما چیزی که این دو روز درگیرم کرده اینه، شاید اصلا آرمان بزرگی برای پزشکی نداشته باشم. تمام رویای من برای نجات دنیا در رشته های علوم انسانی خلاصه میشه. اما

شاید این دل خودمه که دنبالشه، شاید این حس خودمه که میخوادش، اون محیط رو، تماس بی آلایش با زندگی و مرگ، شاید این شغلیه که زندگی رو برای من حور دیگری تعبیر میکنه، یعنی تمام این مدت این گوشه ذهنم می‌چرخید، با بهانه ی اینکه این حس ترحم برای بقیه هست، بیخیالش میشدم. با بهانه اینکه تو آدم ۷ سال درس خوندن نیستی. هنوزم نگرانم که از پسش بر نیام. اما تا برای کنکور شروع نکنم و وارد مسیر نشم که متوجه نمیشم از پسش بر میام یا نه. درسته؟!

خلاصههه امروز اولین روزی بود که درس خوندن رو بعد چند وقت شروع کردم. جدی و هدف دار.

صبح پا شدم نیم ساعت زیست خوندم بعد خوابیدم😂

حتی دیر تر از همیشه بیدار شدم. اما خوب بود. خستگی درس خوندن رفع شد. بعدشم یه فیلم تدریس آناتومی دیدم از موسسه استاد خلیلی اگه اشتباه نکنم. اما خب چون برای آزمون لیسانس به پزشکی بود و نیازی به خریدش نبود.

آرامش عجیبی دارم. احساس خوشحالی و غمم کنار هم نشستن و دارم تماشاشون میکنم. خیلی باهم رفیق شدن.

امروز رو زندگی کردم. چه حس خوبی داره،

امروز همه چی عالی پیش نرفت، اما چقدر عالیه که ناقص بودن زندگی رو هم دوست داشته باشی، مگه نه؟!!

۱۴۰۵/۳/۳