
برای دیدن تو، دیر شده، برای گرفتن دستهات دیره، وقت مردن تو نیست، وقت مرگ هیچ کدوم از شما نیست.
باید کنارت میبودم، تا ثانیه ی اخر، اما حتی موقع رفتن هم، نمیتونم باشم. انگار نبودن، بخشی از بودنم شده.
شاید این لحظه، اشکی روی گونت باشه و سرنوشتت رو پذیرفته باشی، سرنوشت هممون که دیر یا زود خواهد رسید.
خانه ات را رها نکن تا برای دیدارم حاضر شوی، چای را بر اجاق بگذاری و کوکو درست کنی.
خانه ات را ترک نکن چون، کودکی پرشور، انتظار دیدنت را میکشد.
مگر میتوان سرنوشت را از خانه بیرون کرد؟
نمیتوانم مانعت شوم،
خانه ات را ترک میکنی اما یادت باشد، که بودنت را دوست دارم ولی نمیدانی.
خانه ات ترک کن و زندگی ات را به سر انجام رسان. پرواز کن؛
من نیز با اشک هایم بدقه ات خواهم کرد!
۲۳:۲۱>>۱۴۰۵/۷/۶