ویرگول
ورودثبت نام
Sada
Sadaدر باب خودشناسی و زندگی ساده
Sada
Sada
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

مواجه با ترس،حس قدرتمندی است

امروز بعد باشگاه، ی حشره ی مرده چپه شده بود.

توجه ارشد کلاس بهش جلب شد و اومد گفت بندازش سطل آشغال

خواستم دستمال در بیارم و با کمک کمربندم، بیارمش تا بندازمش. قبلش نگاهش میکردم شاید بتونم لمسش کنم. این کار خیلی برام دور از دسترس بود. حتی اینکه جورابم بهش بخوره، سخت به نظر می‌رسید.

ارشد گفت میخوای من انجامش بدم؟ من با کمی هیجان و تاکید گفتم نه. در حین انجام عملیات، یکی دوبار این سوال رو از من پرسید.

وقتی دید میترسم و میخوام به ترسم غلبه کنم، همونطور که اونجا ایستاده بود، کمکم کرد، بهم روحیه داد و می‌گفت بهش دست بزن، چیزی نیست و مرده و از اینجور حرفا.

حضورش باعث شده بود اعتماد به نفس بیشتری بگیرم و احساس شجاعت بیشتری کنم. شاید دو سالی بود که میخواستم با این ترس مقابله کنم.

چند بار حتی با کفشم کشته بودم، اما باز هم میترسیدم. درباره اش قبلا توی پست دیگری نوشته بودم. ی بار جایی بودم بودیم و جسد نیم جون بچه حشره ای رو کف زمین دیدم، میخواستم دست بزنم، اما زنده بود و تکون میخورد، اون روز خیلی سعی کردم، اما نشد.

استاد توی باشگاه نماز میخوند، برای همین بود که وقت شد من با ارامش به حشره نزدیک بشم.

ارشد کلاس، ایستاده بود کنارم. روحیه میداد، اون ملعون رو لمس کردم. کف دستم گذاشتمش،با حیرت گفتم همین بود؟ ارشد گفت آره.

اینم بگم که چند بار با ترس از دستم افتاد و رنگ از صورتم پرید.

کم کم داشتن در ها رو میبستن و من همچنان توی حال خودم غرق بودم و به دستم نگاه میکردم .

میخواستم ارتباط بگیرم و ترسم رو لمس کنم، ببینم و احساسش کنم.

قیافم جوری بود که هر ادمی از ۱۰ کیلومتریم رد میشد، احتمالا میتونست بوی ترسم رو احساس کنه؛ هیچ تلاشی نکردم تا مخفیش کنم، انقدر که درگیر مواجه شدن با خود موضوع بود.

حس اینکه ترس من، اون لحظه به نقطه قوتم تبدیل شده بود،یه تجربه ی واقعی از تلاشی طولانی، اولین باری بود که جدا از موضوعات کوچیک، همچین حسی توی زندگیم رو تجربه میکردم(این جمله همیشگی باباست، میگه توی کاری که ضعف داری، انقدر قوی شو که بشی استاد اون کار)

و عجب حسی بود. فکر کن نزدیک ده نفر اون بالا بودن و من وسطشون رفتم و خب سوال میپرسیدن، منم صادقانه میگفتم، منم میترسم، میومدن نگاه میکردن و عجب حس جالبی بود.

و رفتم چند پله بالاتر، جایی خلوط روی پله ها نشستم، و همچنان نگاه میکردم.حس تکون خوردنش خیلی سخت بود و خب هر چی نگاه میکردم واقعا چندش بود.

اما حس اینکه موجودی که عمری ازش وحشت داشتم، حالا توی دستای منه، حس خوبی بود. آخرش دیگه نمیدونستم چطور باید این بندازمش، واقعا داشت چندشم میشد، فرا تر از استانه تحملم، به خودم اومدم و دیدم نمیتونم تحملش کنم. رفتم پایین، با پا، فلز پایین سطل زباله سبز رو فشار دادم و بدون اینکه نگاه کنم، دستم و کج کردم و انداختمش.

راه افتاده بودم به سمت خونه.

شب بود. مدام دستم و نگاه میکردم، حس قدرت، حس گرمایی که هنوز احساسش میکردم و اینکه میتونستم اون کوچولو رو توی دستم لهش کنم و هیچ قدرتی در مقابل من نداشت.

نمیگم ترسم کاملا ریخت، هنوز از این گونه حشره میترسم، اما این قدم بزرگی بود برای مقابله با این فوبیا.

باز هم میگم، حضور ارشد، احساس آرامش و حمایتی که بهم داد عامل مهمی بود تا بتونم باهاش مواجه بشم.

با خودم فکر میکنم، من آدمیم که با ترس به این بزرگی، اینجوری مبارزه میکنم و بالاخره به نقطه ای رسیدم که بتونم به دست بگیرمش، بعد از کلی تلاش نیمه موفق و اراده برای انجامش.

پس در زندگی هم، وقتی چیزیو بخوام و اراده کنم، تمام سعیم و میکنم تا ادامش بدم و به خواستم برسم، چیزی که بار ها و بار ها دیدم، گاهی رسیدم، گاهی هم نه.

اکثرا، موفقیت ها، درونی بوده و هنوز عملکردی که میخوام رو در زندگی، پیاده نکردم.

این بود اولین مواجه واقعی من با این حشره، بعدش هم رفتم خونه مامان بزرگم و مهموناش و شب و گرمای دستم که تا یک ساعت حسش میکردم.


مادربزرگم، کنارش نشستم، برق چشمام و موقع نگاه کردن بهش حس میکنم، برق چشماش رو میبینم، دستش و میگیرم و چقدر بودنش رو دوست دارم

چشمای عمیق و روشنی داره. وقتی نگاهش میکنم، احساس میکنم نور تمام وجودش رو گرفته و وقتی حرف میزنه، چه صدای گرمی داره.

و اونجا چقدر گرمه پر از احساس امنیت و ارامش.

هنوز حضور اون حشره رو روی دستم حس میکنم. هنوز نمیدونم چطور اینکار و کردم و همچنان، حس عجیبی دارم.

مثل همیشه، مراقب خودت باش و

خودت رو بغل کن

۲۳:۱۳>> ۱۴۰۵/۴/۱۶

اعتماد نفسخانوادگیترسشجاعت
۴
۲
Sada
Sada
در باب خودشناسی و زندگی ساده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید