


رسیدیم اونجا، جسد رو اوردن، توی ماشین بود، رفتیم سمت ماشین، همسرش رفت توی ماشین(شبیه این سریالا بود) و منم ایستادم کنارشون.
وقتی خلوط شد، رفتم جلو، دستم رو گذاشتم روی پتو، و خب جس عجیبی داشت، تا مدتی، اثرش رو روی دستم حس میکردم.
هر جوری بود رسیدیم اونجا و خب مراسم شروع شد.
اوردنش، مثل این سریالا، لا اله الا الله هم میگفتن، میزاشتن روی زمین و دوباره بلندش میکردن.
همه جمع شدن اونجا، یه چیزایی میگفتن توی قبر و خب زاویه دیدم جوری نبود که جزییاتش رو بیینم.
و همسرش چقدر صبور بود.
اما خب پای اون مرد رو از بیرون دیدم، تنها چیزی بود که دیدم، و این اولین تجربه من بود. تصور اینکه این، پای همون ادمیه که من پارسال دیدم و مهربونیش، توجهم رو جلب کرده بود، حالا اينجا و اینجوری، چه دیدار عجیبی.
و خب، بعدش هم که کارا رو انجام میدادن، خاک و ریختن و من برای لحظه ای سکانسی از فضای رمانی که قبلا میخواستم بنویسمش، اومد توی ذهنم.
گریه کردن فرزندان در اون روز، خیلی طبیعیه.
اون حس رو با تمام وجودم لمس میکردم. حال کسی ک اونجا ایستاده چطور میتونه باشه، با دستای خودت خاک بریزی روی پدرت؟
توی اون لحظات به این فکر میکردم، اگه فرزندی متوی موقعیت گریه اوری بود، اولین کسی که میومد کنارش، اونجا میشست و دستش و روی شونش میذاشت، پدرش بود. حالا داشتن همین پدر و توی خاک میذاشتن و خب این خیلی دردناکه.
مدت هاست درگیر این فکرم، من نمیتونم با مرگ دیگران کنار بیام، واقعا سخته، واقعا سخت..
و خب بعد هم رفتیم حسینیه.
چقدر صاحب عزا صبور بود و من هیچ وقت فکر نمیکردم چنین ادمی باشه.
الان حرف دیگری ندارم نوشتم تا ثبت بشه و یادم بمونه، روزی اولین خاک سپاری زندگیم و دیدم، چه احساسي داشتم.
دوست دارم بدونم سیر رشدم چگونه خواهد بود.
مثل همیشه ازت میخوام با خودت مهربان باشی و :
خودت رو بغل کن
۱۹:۳۶<< ۱۴۰۵/۴/۱۹ سومین جمعه آذر ۱۴۰۵