او مرد و ما مربایی که خودش درست کرده بود رو، برای صبحونه میخوردیم. جلوی خانه‌اش، همان جایی که اخریم خداحافظی اش را کرده بود می‌ایستادیم، می امدیم و میرفتیم؛ همه چیز، معمولی معمولی معمولی، اما او نبود.
زندگی، انقدر معمولی ادامه داشت، که تعجب کردم همه ی اینا، طبیعیه؟
با خودم قرار گذاشتم که از این به بعد، دیگه به هیچ کس الکی لبخند نزنم، اما وقتی خنده های دخترانش رو همراه گریه میدیدم، خنده روی لب هایم نقش بست و مچم رو وقتی گرفتم که غرق در شوخی خنده، از قرارم فاصله گرفته بودم.
اری این منم که همچنان این زندگی رو ادامه میدم.
با مرگ غریبه نیستم اما این بار مرگ رو، جور دیگری مشاهده کردم، بر خلاف همیشه مرگ، بویی از زندگی داشت.
بعد از این سفر، انقدر حرف و کلمه، توی ذهنم رفت و امد میکرد، دستانم رو از نوشتن غافل و زبانم رو از حرف زدن عاجز کرده بود.
بعد از تمام این اتفاقات، مدتیه احساس میکنم نوشتن، کار من نیست و بودنم توی این جمع، اشتباهی بوده.
مرگ اما این بار، بر خلاف همیشه، نوید بخش زندگی بود، بوی زندگی، بوی شبنم خاک خورده، در کنار کلبه ای جنگلی.
باید دید و تماشا کرد.
۱۷:۲۸>> ۱۴۰۵/۸/۱
مهمونی خانوادگی و عمیق.
