
اولین مهر بدون مدرسه بعد از ۱۲ سال به زندگی من بازگشت. به در و دیوار خونه نگاه میکنم و یادروزایی میوفتم که مدرسه رو با هزار بدبختی میپیچوندم، وقتی دهم بودم و با دوست دوازدهمیم، روزشماری میکردیم برای تموم شدن این ۳ سال و هزار و یک فکر و ارزوی کودکی، برای بدست اوردن اختیار روزها و زندگی با کیفیت تر.
چه زود گذشت، اما سخت و طولانی. در واقع اگه فوکوس کنیم روی بعضی روزا، خیلی دیرگذشتن، اما اگه بخوایم دورنگارش و ببینیم، خیلی سریع بود، خیلی خیلی سریع.
۱۸ سال توی هول و ولای زندگی گذشت، با کلی ارزو و برنامه، کلی کار انجام نشده و هزار و یک اما. با خودم فکر میکنم یعنی بقیش هم اینجوری خواهد گذشت؟ بعد از اینکه با بچه مدرسه ایها شوخی میکنم که شما میرید مدرسه و من نمیرم، باخودم فکر میکنم که، تو همیشه دانش اموز بودی، تو همیشه اول مهر مدرسه ای بود و حالا اینا در جایگاه همیشگی تو ایستادن و بدیهی ترین امور روزمره ی تو، دیگه برای تو نیست؟ و لحظه ای با خودم احساس پیرشدن میکنم.
اما از حق نگذریم، با اینکه گذر عمر گاهی ادم و به فکر فرو میبره، اما مدرسه ای نبودن واقعا لذت بخشه. تو مدرسه هم چیزایی بود که ،مخصوصا اون دوران بود و خوش هم میگذشت، اما اگه بخوام مزایا و معایبش رو تو زندگی خودم مقایسه کنه، قطعا الان احساس خوشبختی بیشتری میکنم.
چشم روی هم بذاریم، امروز و فردا و امسال و سال بعد هم میگذره، شاید لحظات رو نشه نگه داشت، اما اگه هر لحظه رو،چه خوب و چه سخت، زندگی کنیم، اون وقت ما برنده ی داستانیم و بر زمان پیروز شدیم.
هزار و یک کلام دیگه بود که میخواستم بنویسم، اما نوشتن باعث شد که کلمات کوتاه بشن و کلامم رو تا همینجا، خلاصه کنم.
۱۱:۳۲>> ۱۴۰۵/۷/۱