
غروب روز هفدهم، رفتم بیرون هوا بخورم، دنبال باطری گوشی پدربزرگم که تازه به دستم رسیده، کلی گشتم تا پیداش کردم.
گفت ال سی دی گوشی شکسته، صفحه روشن شد اما کار نکرد. خیلی ضد حال خوردم.
کی حالا بره دنبال تعمیر این. میخواستم ببینم میشه اون تو چیزی پیدا کرد، پیامکی، عکسی، نوشته ای که به دست اون بوده باشه، گوشی خیلی قدیمیه، مغازه داره میگفت قطعات این گوشی نیست.
آنلاین میشه پیدا کرد اما نمیخوام اینترنتی بگیرم.
دلم داره ریش میشه، کاشکی بودش.
از سیگار خوشم میاد، اما از دود سیگار که توی شهر پخش شده نه، از سیگار خوشم میاد اما از سیگاری بودن نه، از سیگار خوشم میاد اما از حس و وایبی که به شهر میده نه. برای همینه که هنوز نمیدونم انتخابم چیه.
نگاه داغون مردی که دنبال قدم های یه زن میرفت، سیگار و سیگار و سیگار. خانوم جوونی که سیگار دستش بود. پسر جوونی که سیگار دستش بود، خانوم مسن خیلی باحجابی که کنار دختر جوونش بود و سیگار دستش بود، با چه حس و حرصی نشسته بود،
سیگار چقدر چهره ی شهر و زشت کرده بود.
پسر بچه ی نوجوانی که از کنارم با دوچرخه رد شد، معذب رفت توی پیاده رو، یه موتوری از کنارش رد شد. مشخص بود میخواد ازشون فاصله بگیره، دو تا پسر هیکلی جوون رو موتور بودن، اونی که ترک موتور بود، برای پسردوچرخه سوار ناخنی نشان داد و راهش و کشید و رفت.
چرا؟ باهم کل کل داشتن؟ یا چون بزرگتر بود فکر کرده بود خبریه؟ موتور تو تند تر از دوچرخه ی اون میره؟ میخوای بگی قوی تری؟ برای چی؟ مگه قراره قدرت نمایی کنی؟ این بچه چه زد حالی خورده بود؟ حس بد این برخوردا به غرور یه نوجوون اسیب میزنه، چطور باهاش کنار میاد؟ این افکار توی سرم میچرخید که از کنارش رد شدم و به مسیرم ادامه دادم.
پسر نوجوونی که کنار رفیقاش، داشت از میلگرد کنار ساختمون بالا میرفت، شاید میخواست بارفیکس بزنه، شایدم فقط میخواست بره بالا، میخندیدن، کنار هم میخندیدن
دختری که داشت میرفت، سر تا پا خاکستری و مشکی، دو تا پسر با موتور از کنارش رد شدن. مشخص بود داشتن باهاش حرف میزدن.رفتن، دوباره برگشتن، علامت پیروزی نشون دادن و رفتن دوباره.
خانومایی که سوار ماشین بودن، میخندیدن، لبخندم خشک بود اما لبخندی برای خانوم راننده فرستادم، حس خوبش، برای لحظاتی، قلبم و روشن کرد.
از یه گوشه ی تاریک خیابون رد شدم. یادمه وقتی بچه بودم، از باشگاه که میخواستم برم خونه، اونجا رو میدویدم، جوری که از دویدن تپش قلب میگرفتم و میترسیدم،اخه اون موقع اخبار بچه دزدی رو شنیده بودم، تعمیرگاه ماشین هم اونجا بود و غریبگی خیابون و فاز رشته ی رزمی و دیدن یکی دوتا انیمه(فضای دارک انیمهای) و ذهن حساس.
فکر میکردم ممکنه آدم رو بدزدن و با خشونت اعضای بدنشو بفروشن، چقدر کودکانه. شاید اونوقع فکر میکردم نصف آبرین پیاده بچه دزد بودن ولی کاشف به عمل اومد که اونا هم آدمای عادی هستن، بیشترشون.
چقدر خیابون دلگیر بود. از روی پل عابر رد شدم. توی تاریکی پله ها، یه پسر موفر با سیگار داشت میومد بالا، داشتم میرفتم پایین، یه پراید با چراغای رنگی و چن تا پسر علاف و بیکار، که شاید مست بودن
خانومی که با دخترش از کنارم رد شد،
مغازه های موبایل فروشی و گشتن دنبال باطری،
یه بغض خورده شده، به دنبال یه نشونه برای دیدن پدربزرگم. دلم براش تنگ شده. خیلی خیلی زیاد.
روح واقعا وجود داره؟ یعنی صدام و میشنوه؟ یعنی اشکام و میبینه؟
دلم میخواست بودش تا توی باغچه ی خونش گل بکاره، صدام کنه، منم غرق در بازی با بچهی فامیل باشم، با هم دور ستون بدویم، بیام کنار پدربزرگ که دراز کشیده توی خونه، و صدام زده بشینم، گوش بدم ببینم میخواد چی بهم بگه، عجله داشته باشم که برم، آخه میخواستم دوباره بازی کنم، میخواستم دنبال بچه بدوم، میخواستم صد بار دیگه از در کوچیکه ی پذیرایی که کنار در بود، تا دیوار باز روبه حال(یه تیکه دیوار پذیرایی که تموم میشد، بین دیوار حال و پذیرایی باز بود و میشد از در پذیرایی رفت توی راهرویی که میرسید به حال، و از اونجا دوباره رفت توی پذیرایی)
چرا یادم نیست بهم چی گفت؟ چرا بیشتر کنارش نشستم؟ یعنی نصیحتم کرد؟ محبت کرد؟ بهم گفت مراقب باشم زمین نیوفتم؟
باشه بابابزرگ، مراقبم، اما تو چرا مراقب خودت نبودی؟
چی توی من دیده بودی که گفته بودی این نوم بزرگ که بشه میاد پیشمون؟ الان که بزرگ شده، نیستی که بیام پیشت؟
دلم میخواست توی همون شهرستان کوچیک، با بوی خاک بزرگ میشدم، من از شهرای بزرگ خوشم نمیاد، من از دغدغه های این مردم خستم. من دوست دارم زندگی کنم، یه زندگی ساده، کنار خانوادهام.
اره، درسته بلند پروازی بخش جدانشدنی منه، اما هیچ وقت برای خودم نبوده، همیشه برای قدرتی بوده که بتونم باهاش، تاثیر خوبی روی زندگی ادما بزارم.
سقف آرزوهای من، یه خونه ی کاهگلی، توی یه روستای کوچیک خانوادگیه. عطر تمشک و صدای چشمه، پدربزرگ کشاورز و مادربزرگی که مربای آلبالو درست میکنه. پدری که نجاره و مادری که به بچهای روستا درس میده. شایدم پدر مادرم توی آرزوهام توی شهر زندگی میکنن، شایدم من، جایی میان این دو زندگی، میزیستم، نیمی در شهر و نیمی در خاک اصالت.
چقدر هوای شهر برای قلبم آلودست، چقدر سقف این شهر برای من بلنده و من چقدر خسته از این هوا.
تمام زورم و زدم اما وقتی فهمیدم، خواسته های من، یعنی قربانی کردن ارزوهای دیگران، تصمیم گرفتم کسی رو قربانی دنیای رویایی خودم نکنم، تصمیم گرفتم این حرف و توی قلبم چال کنم تا روزی که فرمون زندگی، به دستای من بپرخه.
دیگه قصد ندارم دست خانواده رو بگیرم و ببرم به یه جای دور. دیگه دنبال تغییر دنیا نیستم،
اره، این اتفاقی نبود که بشه جلوش رو گرفت، خیلی وقته زمینه هاش فراهم شده، چند ساله خودم و به نشنیدن زدم، چند ساله چشم و گوشم و به صدای قلبم بستم و خودم و به خواب زده بودم.
اره با افتخار میگم، تو دنیایی که آدما توی یه مسابقه ی مسخره، برای اثبات برتری خودشون، و جلوزدن در مسابقه ای که نمیدونن مقصدش چیه، برای چیه و از کی شروع شده، من دوست دارم معمولی باشم، کار کنم، پول در بیارم، یادبگیرم، با رفیقام باشم، کنار خانواده اروم بگیرم، توی خاک اصالت ریشه داشته باشم، زندگی کنم، با قدرت و فروتن، لباس خدمت به جامعه بپوشم و زندگیام رو تنفس کنم.
به خودم اومدم که من تنها کسیم که میتونم زندگیمو بسازم، حتی اگهخواسته های من معمولی باشه و در ظاهر، تا وقتی دست به کار نشم، ساخته نخواهد شد.
خیلی از اون اتفاق نگذشته بود که به خودم اومدم و دیدم داستانهایی که مینویسم و شخصیت هایی که میسازم همه پزشکای خسته ای هستن که از شهر رفتن و طبابت رو کنار گذاشتن، با سایه های درونم دیدار کردم، فهمیدم پزشکی رو برای ترحم نمیخوام، برای نجات بشریت هم نمیخوام، درست برای خود خودم میخوامش، تصمیم گرفتم دوباره برگردم سمتش و براش زحمت بکشم.
به این فکر میکنم که وقتی درآمد به دست اوردم، یه خونه خوب، توی یه برج بلند، با قواعدی که خودم تعیین میکنم، میگیرم.
شاید از خونه های کوچک روستایی دل بریده باشم، از زمانه دلگیر و خسته، اما اشتباه نکنید، قرار نیست فاز جدایی بگیرم، شاید ارزوهام تغییر کردن، شایدم، تمام اینا برای اینه که صدای فریاد ذهنم رو بشنوم، داره داد میزنه تا بهم بگه مراقب خودت باش!
کنارخانوادهام میمونم، کارمیکنم، زندگی میکنم، دنیا رو تماشا میکنم و
با یه پرواز میرم دیدن عزیزانم، ویزای کشورهایی که دوست دارم بگیرم و میگیرم و لحظاتی رو، ازادانه، بدون مهر و برچسب و قوانین عجیب غریب وسواس گونه ی سلامت پرستانه زندگی میکنم. گاهی به مهاجرت هم فکر میکنم، اما خانواده، چیزی نیست که به اسونی ازش بگذرم.
و خلاصه، من سرد نشدم، یخ زدم اما گرمای قلبم مثل آتش زبانه میکشه.
و مثل همیشه توی آینه به خودت نگاه کن، تو بودی که زندگی رو تا اینجا رسوندی، تو بودی که خوب یا بد کنار خودت بودی، تو بودی که قوی موندی و تحمل کردی، تو بودی که شجاع بودی، تویی که اینحا هستی، تویی که کنار خودت هست، پس مثل همیشه :
خودت رو بغل کن
۲۱:۲۴>> ۱۴۰۵/۳/۲۰