ویرگول
ورودثبت نام
Sada
Sadaدر باب خودشناسی و زندگی ساده
Sada
Sada
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

وقتی ریشه،از کاخ نشینی گریزان است

پرده از رازش برداشتم.

دیروز زمان زیادی رو با شخصیت اصلی داستانم گذروندم. قبلا هم چندین بار گفتم، نوشتن برای من یعنی ملاقات با سایه ها.

این شخصیت، قبلا ادمی بود که از پزشکی به یک روستا پناه اورده بود، چالشش، خاک و ریشه و جا افتادن در اون فضای اصیل بود.

اما من، مدت ها پیش فهمیدم این حرکت دکتر، یعنی چقدر دوست دارم پزشکی رو، و چقدر غریضه طبابت او، در حقيقت من یافت میشه.

وقتی دیدم خاک و ریشه، چیزی نیست که به اسونی بتونم بدستش بیارم و اول باید برای رسیدن بهش، مستقل بشم، تصمیم گرفتم دنیایم رو در اینده ی درخشان او تماشا کنم. اما سایه، همچنان بی قرار است.

در قلمرو اش نشست، فرمانروایی کرد، حامی بود، جنگجو بود، گاه ضعیف و گاه قوی تر از هر نیروی جسمانی، ادامه میداد.

سایه اما خسته بود. با تمام این ها خسته بود.

سایه، جایی که زخم در جانش نشسته، مربی و راهنما شده و مانند یک ناظر، تمام بیمارستان رو هدایت میکند،

اما چرا ناگهان کاغذ استعفانامه اش را از کشوی میزش بیرون اورد؟ نوشته ای که چند ماه قبل نوشته بود رو امضا کرد و از تمام چیزهایی ک میشناخت دل برید.

سفری آغاز کرد، در کوچه های تنگ محله ای فقیر نشین، در بازاری قدیمی، به شاگردی یک عطار مشغول شد. جالب اینجاست، او گاهی دلش میخواست طبابت کند، اما بدون هیچ توجهی، از کنار غریزه ذاتی اش میگذشت.

کارگری میکرد و درد میکشید. در نهایت جایی که ان نوجوان خیابانیِ تحت حمایت و اموزش او، پیدایش میکند، هویت دکتر معلوم و من نیز بیخیال نوشتن میشوم. صفحه گوشی را بسته و به خواب ناز فرو میرم.

با وجود تمام این حرفا، طبیب دل شکسته ی من، هنوز هم بی قرار است. و این کاراکتر، چقدر زیبا، روحم را به تصویر میکشد.

یکی از ارزوهای اینده ام همین است، در اوج اعتبار و دانش، ناشناس و بی توقع خدمت کردن.

با خودم فکر میکنم، یعنی باید به اوج رسید، داشتن همه چیز رو تجربه کرد تا چشم ها شسته شود، ارام گرفت و به معمولی بودن، امیدوار شد؟

با عزت کارگری کردن، چیزی نیست که ادمی بر مبنای ناچاری و گذر عمر انتخابش کند.

کارگر عزت مند، ان است که دنیا را دیده و فهمیده. آرام گرفته است، این کارگر، اصیل و بزرگ منش است.

اما امان از این سایه بی قرار درون،

هنوز توی شک این هستم که چطور تونست اینجور همه چیو رها کنه.

من تمام سعیم و کردم که او را، از ریشه به اوج شکوفایی اجتماعی و درونی برگردونم. اه نه، درون شکوفا، کلمه ی مناسبی نیست، ذهن خردمند، یا تجربه ای پر از دانش و جهان بینی.

اما او بیقرار است. نتونستم توی برج نگهش دارم.

تنفس او در این قفس، به شماره می افتد . خیلی ایستادگی کرد، اما نتونست دوام بیاره.

اینجور نیست که دلتنگ کسی باشم، خانواده، یک توصیف، برای بازگشت به ریشه هاست.

مادربزرگی که بافتنی میبافد، سر صبح مربای تمشک میخوریم و پدربزرگ کشاورزی که بوی خاک میدهد.

در پست، به یک باطری نو نیازمندیم، نام پدربزرگ، برای من یک نقطه ی ارمانی، برای تکیه گاهی اصیل است.

شاید عجیب باشد اگر بگویم، پدربزرگ چیزی نیست که تصویر واضحی از او در ذهن داشته باشم.

زنی که دلتنگش بودم، نیز، در خیالم محو و کم رنگ شده است.

امروز روح من، بیش از هر وقت دیگری(نه، الکی گفتم، مثل همیشه) دلتنگ سایه ای از اصالت است.

اصالتی که در لحظه ی کنون خارج از دسترس من است.

خاک و ریشه، چیزی نیست که به زور به کسی تحمیلش کنم. من ارزوی نزدیکانم رو فدای خواست خودم نمیکنم.

من اونقدر قوی میشوم، که خود، بتوانم اصالت زندگیم را فراهم کنم.

سوییچ زندگیم، دست خودم باشد و فرمان تحت کنترل و هدایتم.

به رسم همیشه ، خودت رو بغل کن

۱۰:۱۹>> ۱۴۰۵/۴/۲۷

دلنوشتهنویسندگی
۸
۳
Sada
Sada
در باب خودشناسی و زندگی ساده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید