چگونه رفتنت را تماشا کنم؟

پروفایلم رو مدتیه برداشتم.

میخوام عوضش کنم، خیلی وقته.

گاهی احساس میکنم قاچاقی زندگی میکنم. چرا؟

"طغیان ... علیه چی و برای چه؟ "

کم کم باید بخوابم. با اینکه تتلو رو روشن کردم، اما خستگی، عضلات دستم رو ناکار کرده.

چند سالی هست صداش، همراه سخت ترین روزای زندگیم بوده. صادقانه بخوایم نگاه کنیم، عملکرد زندگیش.. زیاد اوکی نیست، اما خیلی باهوش بوده بعضی جاها، خیلی زیاد.

ادم وقتی ویدئوهای اول جوونیش رو نگاهش میکنه، انگار معصومیت کودکیش، توی صداش میپیچه.

شیطون، یاغی اما .. کلمه ای نیست برای این وایبی که میده. حس و حال دیمیتری کارامازوف رو داره. خیلی زیاد..

نام دیمیتری اومد؟ امان .." امان از صداقت که پرستیده نمیشود.." یکی از چیزایی که من و مجذوب خودش کرد، صداقت عریانی بود که توی کلامش بود.

یکی از همون قدیس ها رو میذاشتی جلو، حاضر بود به خطاش اعتراف کنه؟

اسم دیمیتری اومد؟ دلم هوای برادران کارامازوف کرد.

یادمه، اون شبی که کتاب رو شروع کردم، شیفته ی اعتمادبه نفس آلیوشا شدم.

آلیوشا پاک بود، اما انتخاب کرده بود پاک باشه و با اعتماد به نفس، شریف زندگی میکرد. چقدر جای این خصلت، در دنیای امروز، خالیه.

اون یکی برادره چی بود؟ ایوان.. با اون مشکلی ندارم. تحلیل کردن از وقتی یادمه همراهم بوده.

حرف و حدیثم بیشتر سر اون دو تا برادره. الیوشای درون، که گاهی پنهاش میکنیم.. و دیمیتری.. بی باکی و خاکستری بودن این شخصیت.. چقدر دوست داشتنی

خدایی داستایفسکی به چی فکر میکرده که چنین دنیایی ساخته؟ یعنی اثار یونگ رو تازه خونده بوده؟ یا به درک عمیقی از ادمی زاد رسیده بود؟ خدایی چرا

۴ روز فول نشستم که داستان کمی باز بشه، یهو دیدم کتاب تموم شد و هیچ پایانی نداشت. در واقع بگم اصلا شروع نشد.

سالک زوسیما... پدرروحانی محبوب آلیوشا.. چقدر اون لحظات احساس خوبی داشت حضورش. وقتی نصیحتاش به آلیوشا رو میخوندم، احساس میکردم پیردانای زندگی، میتونه توی کتاب هم باشه مگه نه؟

اصلا چی شد که کارامازوف رو شروع کردم؟ حوصله ی ژانر روانشناختی و نداشتم. توی طاقچه بودم که چشمم خورد بهش، اسمش اشنا بود و رفتم شروعش کردم. ولی تشنه از پای این کتاب بلند شدم. دو تا اثر دیگه از نویسندش خوندم، لوس بودن.یکیش عاشقانه و دیگری بیش از حد تاریک، خواستم قمار باز و بخونم، نخوندم. در نهایت کمی از جنایت مکافات و شروع کردم. جذب محیط شدم ولی .. نخوندمش.. شاید، اگه کتابی از خود این نویسنده بخواد رقابت کنه با کارامازوف، همین باشه. احتمالا دومینِ داستایفسکی باشه از نظر جذابیت برای من.

اینم بگم، مدت طولانی ایه که میخوام جنایت مکافات رو بخونم و با فضاش ارتباط برقرار کردم ولی، قلابش گیر نکرد.

تولستوی؟ لوس بود. یعنی بیش از حد چیز بود... خیلی تر و تمیز. قضاوت بی مورد نباشه، یه کتاب بیشتر نخوندم ازش.. مرگ ایوان ایلیچ.. راستی، یکی از دلایلی که اون روز، وقتی رفتیم پیش" اون زن"، نمیخواستم بگم نترس، چیزی نمیشه، معجزه میشه و شفا پیدا میکنی، پیش فرضی بود که از این کتاب توی ذهنم بود.

یه چیز عجیب.. وقتی پیش "او" بودیم، داغون بودم ولی تمام سعیم و کردم که لحظاتی که اونجام، به او، نه به عنوان یک ادم مریض.. بلکه به عنوان انسانی که در مرحله ی سخت زندگیشه نگاه کنم، شاید زیر بار یک امتحان( از زبان اسلام) یا یک فرکانس، برای رشد درونیش.. کسی که میدیدم، خیلی قوی بود. اه، شاید فکر کنی خب جلوی تو بی تابی نمیکنه که، چرا، بی تابی کردن عجیبه؟ از قدرتش کم میشه؟

اه نه، واقعا قدرت درونی این ادم، من و تحت تاثیر قرار داده بود، این و تو سفر قبلی هم حس کرده بودم.

من که همه ی تلاشم و کردم واقعا ترحم انگیز نگاه نکنم، اگه نمیخوام احساس ترحم کنه. باورم نمیشد، توی کلامش هم به این موضوع اشاره کرد. داشت یه چیزی میگفت، نگاهش به من بود، میخواست بگه من یه مریض دیده میشم دیگه .. اما در ادامه گفت، شاید از نگاه شما اینجور نباشه ..

قند توی دلم اب شد.. دو تا حالت داشت، یا خیلی بیخیال رفتار کرده بودم، یا اینکه موفق شده بودم معمولی تر باشم. در هر صورت، یه ادم بی دغدغه ی بی درک، بهتر از یک ادم با درکه، که سالمه و با ترحم نگاهت میکنه؟

کسی چه میدونه.. هر دوش سخته.

نمیخواستم حسرتی بمونه،اجازه گرفتم، رفتم توی اتاقش، نمازش رو تازه تموم کرده بود. اولش کمی استرس داشتم، دقیقا چی بگم یا چطور شروع کنم.

دستش روی دستم، دستش رو گرفته بودم وقتی اینا رو بهش گفتم. گفتم چقدر بهش افتخار میکنم، چقدر قویه. چقدر خوشحالم که نامش، از نزدیکان منه..

جلوی در... قبل رفتن، همه رفتن.. ایستادم که بهش بگم، قدر خودت رو بدون، فکر نکن اسونه، سخته، اما تو قوی هستی، اینا سخته، قدرت تو زیاده ولی به نظرت عادیه .. میخواستم بگم.. حرف زدیم. برای ادامش نشست روی پله ها.. بیشتر او حرف زد و من گوش کردم. بابا اومد بالا .. که "او" رو سر پا نگه ندارم... که بریم..

با خودم فکر میکنم، چه قدر خوبه که نترسیدم، و حرفم و گفتم. حرفش و گفت و .. دقایقی، خلوط کردیم. . .

"شاید این اخرین دیدار باشد.. شاید اون وصیت، در حقیقت اخرین های او باشد.."

و خب لحظه ای که به بابام گفت.. حلالم کن، صداش توی گوشم اکو میشه. هیچ کدوم از جملاتش، اینجور توی ذهنم نموند . حتی وقتی گفت وصیت.. هر وقت به اون لحظه فکر میکنم، بابام میون پله های پایین. من جلوی در خونه .. گفت حلالم کن...

طبیعیه؟ هر وقت به اون لحظه فکر میکنم اون صدای توی گوشم اکو بشه؟ اره. طبیعیه.

چقدر سردمه. شال گرم مامان دور شونمه، نسکافه ام رو هم خوردم، اهنگا یکی پس از دیگری میگذرن.

حس عجیبیه، دوست ندارم زرد بنویسم. شعاری.. توی خیلی از پستای قبلیم، سعی کردم شعار بدم به خودم، اما خب.. دفترچه خاطرات دیجیتالم.. نیاز به صداقت داره.

توی این لحظه، سردمه و احساس تهی بودن میکنم، تو باشگاه خیلی دویدم. نوشتن از اون لحظات و نسکافه ای که چند دقیقه پیش خوردم. خنکی کولر ..

لمس لمسم، نه مثل اون پسره .. اسمش چی بود؟ توی بیگانه ی کامو.. مورسو رو میگم.

اونقدر هنوز زد ضربه نشدم. من درد میکشم اما بی حس.

گاهی بی حس میشم و

"گاه چنان سوزناک است که بغض، راه نفس را سد میکند.."

پیچیده شد؟ نه نشد... " گاه میسوزم از اتش درون و گاه در هاله ای از سرما، ذوب میشوم .. "

همسایه خوابیده، همونی که گاهی، تلویزیونش روشنه و از دور، نگاه میکنم. اهنگ گوش میدم و او تلویزیون نگاه میکنه.

امشب تا صبح نوشتنمون نشه؟ نه . معلومه که نه

اووو چند وقته چنین وایبی از خودم نگرفته بودم؟ سر رسید خوشگله رو اخرین بار جنگ رمضان مینوشتم.. گاهی هم ویرگول..

وقت خوابه؟ نوشتن ؟ یا شاید هم کمی قدم زدن با شخصیت های داستانی؟

چیزی که میدونم اینه، بیشتر نوشتن... خیلی چیزا هست که میخوام بنویسم.. نوشتن از تجربه های جدید(مرگ خیلی هم غریبه نیست..)

یاد شخصیت رمانم افتادم. اخعی.. چقدر سوال داره .. که منم نمیتونم جوابی بهشون بدم.. هر چند زندگی ما، اصلا شکل هم نیست.. هر چند کالبد او، از اعماق روحم بالا اومده... چقدر حرف داره .. چقدر رنج کشیده.. چقدر اذیت شده.. چقدر درکش میکنم..

"کجایست آبجوی اسمی‌مان؟ .."

بغل؟ مشکلی نداره، سخت نیست.

جمله ی همیشگیم، دیگه عادی شده

باید یه شعار جدید و یاد بدم به ناخودآگاهم...

فعلا همون همیشگی... خودت رو بغل کن..

۱:۴۵<<<<۱۴۰۵