
ساعت از یک ظهر گذشته، امروز دوست دارم بیشتر بخوابم. حالا که فکر میکنم، میبینم زود بیدار شدم. سررسید تحلیل تست و لپ تاپ روی میزن. دیگه نمیتونم به کلاس زیست و درسای دیگه فکر کنم.
امروز چقدر خستم، بعد باشگاه دیروز و شام درستی که نخوردم، دچار گشنگی زدگی شدم. باید بگم از مسیر کنکور دلسرد شدم و مثل چی میترسم.
چطور ممکنه، با خودم فکر میکنم توقع معجزه داری که اینجور از این زمان شروع کردی و میخوای نتیجه هم بگیری؟ پس اون ۳ سالی که هیچ درسی نخوندی رو کجای تحصیلت میخوای ببینی اگه الان به جایی برسی؟
امان، امان از این افکار مزاحم. میخوام برم سراغش و به این چرخه ی یک روزه ی لعنتی خاتمه بدم. اما مشکل بعدی ای که دارم اینه که ساعت مطالعه بالا نمیرود.
یادمه اوایل خرداد، یه چالش دوساعته ی پای میز نشینی گذاشته بودم، برای اینکه امروز، وقتی پای میزم، مدام این پا اون پا نکنم و عجله نداشته باشم برای بلند شدن. برای انجام کاری که ندارم، برای اینکه فقط نشینیم.
دوباره برنامه ی تفریح و سفر چیدن و من موندم و وجدانم، برای خانواده بیخیال اسایش خودم بشم یا اونا رو تو قفس نگه دارم. انتخاب بیرحمانه ای بود که جلوی پام گذاشتن، درسته که اجبارم نکردن، اما این لحن و حق تصمیم، هیچ فرق خاصی با اجبار نداره.
چقدر امروز خسته هستم. باید چند ساعت دیگری میخوابیدم، باید اول ناهار میخوردم و بعد میخوابیدم.
باید...
چقدر احساس خالی بودن میکنم، با خودم فکر میکنم سال دیگه که پشت کنکور نخواهم ایستاد، امروزم اگه برای کنکور صبر کردم، تنها دلیلش این بود که رشتم تجربی نبوده و در ریاضی، هیچ قلابی گیرم نمیندازه. این فرصت و دادم بخودم که یک بار امتحانش کنم!
فقط چند روزه که شروع کردم. خسته. اما باید ادامه بدم. من راه دیگری جز ادامه دادن ندارم. کلاس و شروع میکنم و امروز جلسه ی زیست و تموم میکنم. درس، چیزی نیست که بتونم بیخیالش بشم.
با خودم فکر میکنم روزی که به این یادداشتا نگاه خواهم کرد، کجا ایستادم؟ در مسیر درستی افتاده ام؟
راستی، یه چیزی کشف کردم، جمله ای که زیر پیامام مینوشتم از اول، خودت رو بغل کن نبود.
به رسم روزای اول
خویشتن را در سقوط تمنا کن
۱۳:۲۲<<< ۱۴۰۵/۶/۲۳