
امروز بعد یک هفته رفتم باشگاه، نبودم، شهرمون نبودم.
یاداولین روزایی افتادم که شروع به نوشتن توی ویرگول کرده بودم، اخرین دیدار و بوی مرگ، چقدر اشنا بود.
دوباره رفتیم دیدنش، مرگ در اون دقایق جاری بود.
وقتی یه نفر، تقریبا جواب شده و جلوت از مرگش میگه، میتونی بهش دلداری بدی و بگی، نه بابا این چه حرفیه؟
نه، اون دیگه پذیرفته، حداقل تو مراحل پذیرشه، بیشتر نیاز به درک و همدلی نداره تا دلداری زرد؟
از تظاهر کردن خوشم نمیاد. رک بودن بیرحمانه رو هم دوست ندارم، ولی وقتی دست" زن " رو گرفته باشی و بهت بگه این باشه برای وصیت، چه احساسی رو تجربه میکنی؟
چند روزی هست برگشتیم، زندگی تحت رواله، انگار این سوگ برای من، درد ۱۰ سال پیش و تسکین میده.
بی رحمانه به نظر میرسه، اما کاش اون روزا هم میدونستم روزای اخر دیدنش رو میگذرونم. کاش اون کلمه ی "وصیت" رو از زبون اونم میشنیدم،
شایدم این سوگ طولانی، برای پخته شدن لازم بوده، کسی چه میدونه.
وقتی دو ماه پیش تو مراسم تدفین" اون مرد"که سالی یک بار هم نمیدیدمش، شرکت کرده بودم، تصور میکردم که اون زن رو میبرن، او رو خاک میکنن و این پرونده ی ناتمام، قراره بسته بشه.
اون روز، باور کردم زیر سنگ قبرش، یه ادم خوابیده، باور کردم اونجا، زیرخاک، خالی نیست.
روز سختی بود
صبح درس خوندم، کمی، بعدش رفتم باشگاه،
و خونه مامان بزرگ.
تجمع.. امان از تجمع. حرف سیاسی نزنیم. ولی انقدر حرف راجب وضع اجتماعی هست، که نه میشه به این طیف زد و نه اون یکی طیف.. خاکستری بودن بهتر از سیاه و سفید نیست؟
چقدر این روزا این جملات رو تکرار کردم. شاید میخوام ملکه ی ذهنم بشه، شایدم میخوام به دنیا بگم بسه دیگه، بشینید سرجاتونکدوم خوب و بد.
شاید برنامه کوه با عمو جور شد، اگه بشه خوبه.
فعلا برای این پست، کافیه پراکنده نویسی..
مثل همیشه خودت و بغل کن
۲۳:۵۸<< ۱۴۰۵/۶/۱۵