ویرگول
ورودثبت نام
Sada
Sadaدر باب خودشناسی و زندگی ساده
Sada
Sada
خواندن ۱ دقیقه·۶ ماه پیش

اینجا و امروز

امروز رفتم خونه دوستم. یکی دیگه از دوستای مشترکمون هم اومده بود. کلی حرف زدیم. در نهایت آخر کار اونا داشتن زنگ میزدن پانسیون که هزینش رو بپرسن.

من بدجوری افتاده بودم روی مسخره بازی. گفتم من حرف میزنم. در جریان حرفای جدی قبلش هم نبودم زیاد چون منتظر بودم تا حرف جواب بده.

میخواستم کمی با لحجه حرف بزنم، یعنی یه آدم ساده شهرستانی داره حرف میزنه، اما خب خندمون گرفت و اونجور که خواستم پیش نرفت. فکر کرد زنگ زدیم مسخرش کنیم. جدای از تمام اینا، دوست مشترکمون فاز جدی برداشت. رفت توی گوشیش و حالت بزرگمنشانه گرفت که انگار رفتار شما در شان من نیست.

با این دوستم قبلا هم بحث زیاد داشتیم. سر موضوع های کوچیک، سوء تفاهم های بزرگ.

یه شوخی ساده ارزشش رو داشت واقعا؟ مگه رفاقت برای چیه؟

اصلا بگو من نباید با لحجه حرف میزدم. مگه شهرستانی بودن بده؟ به خیلی چیزا فکر کردم. گاهی وقتا باید به بعضی رفاقت ها باید شک کرد.

۱۴۰۵/۲/۲۷

۱۱
۰
Sada
Sada
در باب خودشناسی و زندگی ساده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید