
دیروز ۶ ساعت و امروز هم ۶ ساعت رو تا این لحظه جلو بردم. مثل یک تیکه پارچه، افتادم روی تخت و اهنگ جاده یک طرفه از مرتضی پاشایی رو گوش میدم. با خودم فکر میکنم با چه اراده ای باید باکس اخر امشب و تموم کنم تا رکورد۸ ساعت رو بشکنم.
تحلیل تستای زیست، به حد وحشتناکی شکنجه دار بود و هنوز یک پنجمشون هم تموم نکردم. چه اشک ها که پای کتاب توی چشمم خشک شد و چه ناسزاها که به کل دنیا زیرلب گفته شد. تصور میکردم کنکور دیگه تموم شد و من هیچ وقت از پسش بر نمیام.
از اونجایی که قرار نیست به این سر و صداها گوش کنم، فقط ادامه میدم و عادت به پای درش نشینی و تقویت میکنم، کم کم مقاومت ذهنمم میشکنه دقتی خودشو مجبور ببینه یا کتاب یا هیچ و بالاخره خوندن و روی روال افتادن رو یادمیگیره. و اموزش دادن ذهن چقدر وحشتناک عذاب اوره.
من هنوز زندم و در تلاشم نذارم هیچ خط و خراشی روی کنکورم بیوفته.
با خودم فکر میکنم اصلا اینکارا جواب میده؟ اصلا چه اتفاقی میوفته؟! نکنه خوشبینیه؟ نکنه نشه؟ نکنه از پسش برنیام؟ نکنه دیر شده باشه؟
چه عذابی بزرگتر از اینکه یه دانش اموز درس نخوندهی ریاضی، برای چنین کنکوری اماده بشه توی کمتر از یک سال؟!!
آه قرار شد به صدای ذهنم گوش نکنم ..
میمیرم، امروز این ۲ ساعت و تموم کنم میوفتم روی تخت و چشمم و میبندم و میمیرم همونجا تا فردا صبح.
اههههه میمیرم من مطمعنم میمیرممم😂💔💔
۱۹:۲۷>>> ۱۴۰۵/۶/۳۰
بندازه.