
بعد از اینکه بیدار شدم و ذهنم برای چند ساعتی، از کنکور بیزار شده بود، با کمی نرمش، دیر تر پاشدم و بعد، از چند ساعت بیکار گشتن توی خونه، اومدم سراغ فیلم تنهایی از شهاب حسینی.
کاراکتر حمید در این فیلم، از باب لطافتش برام جالب بود. جالب اینجاست، تا اینجا چند اثر شهاب حسینی رو دیدم، تو همشون نقشاش این شکلی بوده، میگن بازیگرا بخشی از دنیای درونشون رو توی بازیشون، جاری میکنن، راست میگن.
و خلاصه داشتم میگفتم، نصفش و دیدم و از پای فیلم بلند شدم رفتم پای کلاس فیزیک. تغییر استراتژی دادم، قبلا میخواستم حتما ۳ ساعت زیست روزانه رو پر کنم بعد وارد درسای دیگه بشم، اما واقعا شدنی نبود.
این روزا به این فکر میکنم چطور میشه، هم محکم بود، هم اروم بود و هم لطیف. هر بار به این نتیجه میرسم که از درون باید تمام این ها رو تجربه کرد.
اگه ادای قوی بودن رو در بیاری، قوی دیده نمیشی، سرکوب شده و خشک، برخورد میکنی.
وخلاصه، سیر و سفر درونی، هیچ وقت تموم نمیشه. بعد از دوساعت جانگداز پای کلاس نشینی، دو عدد نیمرو درست کردم و الانم پای کلاس، در حال تایپ این پستم.
فیلم تنهایی تموم نشد، کلاس فیزیک هم تموم نشد اما، این لحظات بهانه ای شد برای احساس نیروی درونی. وقتی داشتم با خودم سر و کله میزدم که حالا چه کار کنم، شروع کردن درس خیلی سخت دیده میشد، اما بعد از انجامش، احساس خوبی دارم.
چقدر طول میکشه که به دیسیپلین مورد نظرم برسم؟ انتظار برای رسیدن به زندگی ایده ال، به پایان میرسه روزی؟؟؟
خب در هر صورت، برنامه ی اخر هفته هم از طرف خانواده کنسل شد و احساس اسودگی میکنم. دوست دارم شب زودتر بخوابم،

انگار سال کنکور، فکر کردن فلسفی هم قاچاقیه، و واقعا اعتیاد اور. لحظاتی که روی صندلی میشینی انگار تمام کائنات دست به دست هم میدن تا نشستن رو شکنجه وار سخت کنن.
ولی چیزی که لحظه ای ارومت میکنه، دست از تقلا برداشتن و اروم گرفتنه، منظورم اینه، وقتی دست از دست و پا زدن ور میداری، اروم میگیری و ترس، جای خودش رو به یادگیری میده.
چیشد که عنوان این پست رو در باب فیلم تنهایی گذاشتم؟ اها خب معلومه، چون همسرحمید پزشک بود و هر چی با خودم فکر میکنم،میبینم باید درس بخونم و دور خودم نچرخم، چه حوصله باشه چه نه.
یه چیزی هست که میگه، من محکوم به ادامه دادنم، محکوم به خوندن و جنگیدن، برای بقا، برای رسیدن. من راه دیگری جز تلاش کردن ندارم و تا اخرین لحظه، تلاشم رو میکنم، بعد وقتی نتیجه رو گرفتم، به این فکر میکنم حالا چطور میشه از داشته هام، به هویت و خواسته های اینده نزدیک بشم..
و این شد روایت امروز، حکایت نبردی درونی، با خودم و درس ها..
خویشتن را در سقوط تمنا کن
۲۱:۳۸<<<۱۴۰۵/۶/۲۳