لحظه ای که مرد تونست، احساسش رو بیان کنه بدون اینکه بعدش، احساس ضعف داشته باشه، جایی که زن وارد اتاق میشه، با نگاهشون، امنیت و دغدغه‌مندی رو به هم میرسونن و در نهایت هم و بغل میکنن.
هر دو بعد از ۳۰ سال تونستن، احساساتشون رو بدون ترس، به زبون بیارن. کنار هم باشن و عشق واقعی رو بپذیرن. این لحظه برای هر دوی اون ها، نقطه ی عطفی در زندگیشون بود، جایی که نقاب ها ترک برداشت و عشق در وجودشون جاری شد.
جدای از زندگی اونا، این لحظه برای من هم بسیار تاثیرگذار بود، جایی که قلمم، از انکار مطلق، هزیون و درد، به بیان و عشق نفوذ کرد، شاید فصل جدیدی از زیستنم باشه.
برای اینکه این لحظات رو بنویسم، دقایقی فکر کردم، برای رهایی، برای عبور، برای ترمیم و تصمیم گرفتم شخصیت اصلی داستانم رو وارد فاز جدیدی از زندگی کنم.
خیلی وقت بود که میخواستم این لحظه رو بیافرینم و امروز تونستم به اون نقطه برسم.
جایی که احساس، تبدیل به عشق میشه و قدرت، در دل شکسته ی او، واقعی تر و جذاب تر دیده میشه.
چیزی که من رو بیشتر از هر چیزی شیفته ی این کاراکتر میکنه، همین لطافتیه که از دل رنج، در او کاشته شده و اقتدارش رو، جذاب تر میکنه.
خوشحالم که امروز تونستم زندگی او، و شاید زندگی خودم رو در مرحله ی جدیدی ببینم و به هر دومون افتخار میکنم.
۱۴:۴۹>>۱۴۰۵/۷/۸
پ.ن: متن نوشته، چک نویس، ساده و درونی است که در ادامه ی تعریف یک روایت طولانی مرد، برای پیردانا، نوشته شده.
پیر مرد که از اتاق بیرون میره،
اون زن وارد اتاق میشه
می ایسته گوشه ی اتاق، کنار در
مرد نگاهش به زن میوفته
اشکش رو پاک میکنه و خودش رو از روی صندلی جمع و جور میکنه
از جا بلند میشه
نگاهشون به هم گره میخوره
مرد قدمی جلو میاد
نگاه زن، پر از درکه، پر از همدلی و کمی نگرانی و غمی پنهان
مرد روبه روی زن می ایسته و بازوش رو میگیره
نگاهشون در هم گره میخوره
نگاه مرد، پر از قدرت، صبر و بی قراریه
اشک از چشمان زن جاری میشه،
مرد با چشمانی که خیس و تار است، صورت زن رو پاک میکنه و بغل، گرمای قلبشون رو به هم، پیوند میزنه.
۱۴:۳۰>>۱۴۰۵/۷/۸
