
نبودم، روزای خوبی رو نگذروندم
اتفاقات خوبی نیوفتاد.
و خب، دیگه دست و دلم به نوشتن نبود.
توی نوشته های اولم، راجب دیدار با "اون زن" نوشتم، اون روزا، خیلی بوی مرگ میداد.
دیدار سختی بود وقتی میدونستی، کسی که همیشه میشناختیش، درگیر بیماری ای شده که دیگه درمانی نداره. مخصوصا برای منی ک چند ساله عزیزی رو با همین بیماری از دست دادم و هنوز سوگ وارش هستم.
تازه فهمیدم "اون مرد" هم سرطان گرفت، جواب شده و فرداش ی عمل سنگین داره. همون روز فهمیدم برای "اون زن" هم دیگه زمان مشخص کردن. و خب خبر این دو اتفاق همزمان برام سنگین بود. دیگه طاقت دیدن ی مرگ رو ندارم.
و خب، احساس میکنم، بعد از اون، بهانه ای پیدا میکنم ک دیگه لبخند نزنم، دیگه اخلاق نداشته باشم و دیگه به هیچ آدمی، روی خوش نشون ندم.
اما خب، ی تصمیم جدید گرفتم. میخوام دیگه الکی به هیچ کس لبخند نزنم.
روزای سختی رو میگذرونم. این، یه بخش کوچکی از روایتی بود که اتفاق افتاد.
درس خوندنی که انقدر براش زحمت کشیدم تا نهادینه بشه، رها شده، شرایط خانواده، سخته و من، دیگه دست و دلم به نوشتن نمیره.
همیشه از نوشتن لذت میبردم، تو هر شرایطی
ولی خب
این روزا، هیچ توانی برای نوشتن نبود
شاید، دوباره شروع کردم و نوشتم
این روزا هر چی بیشتر تلاش میکنم اروم باشم، نمیشه، تنها نتیجه تلاشام اینه که با کسی حرف نزنم و بقیه رو ناراحت نکنم و ازشون بیشتر ناراحت نشم، اما از درون اروم نمیگیرم. دلتنگ بی قرارم و تنها کاری که میتونم انجام بدم، درس خوندنه، که اونم انجام نمیدم و خیلی سخته عادت کردن بهش.
به خودم گفتم، و خب، انجامش هم دادم.
پس مثل همیشه مینویسم:
خودت رو بغل کن.
19:47' >>1405/4/15