دور و اطرافمون رو که نگاه می‌کنیم پر از ادم های زخمیه.
بی پناه و خسته به دنبال چیزی برای آروم شدن.
کتاب ها پر از مطالب زرد و آنهایی که در جایگاه آموزش و تربیت هستند، با ادعای برتر بودن خودشون از بقیه، و عدم احساس مسئولیت به اطراف، نمیتونن منشا این دردا رو ببینن و با قضاوت های سطحیشون، شرایط رو سخت میکنن
اما اینجا یک مشکلی وجود داره. خیلی وقتا حتی دو نفر با زخم ها و مسائل شبیه هم، و واکنش های متفاوتشون، همدیگه رو قضاوت میکنن، برچسب میزنن و قطع ارتباط.
سوال من اینجاست. چرا هر کدوم از ما با دیوار هایی تا ارتفاع بینهایت که به دورمون کشیده شده، کاری برای خودمون نمیکنیم؟
چرا اگه نمیتونیم بقیه رو تغییر بدیم، خودمون با انصاف تر زندگی نمیکنیم؟ با توجه های کوچیک و ظریف، انرژی مثبت رو منتقل نمیکنیم؟
خودمون رو بغل کنیم و این زنجیره رو از درک کردن قلبمون آغاز کنیم. دست از سرزنش کردن باید ها و نباید هامون برداریم. خودمون رو بپذیریم همینجور که هست، خاکستری. بعد از اینکه به پذیرش رسیدیم، میتونیم خصلت هایی که آزارمون میدن رو هدایت کنیم. چیزایی که نداریم رو برای خودمون بسازیم و زندگی رو اونجور که هست زندگی کنیم.
کنارخودتون باشید
مراقب خودتون باشید، مراقب اطرافیانتون باشید .
کنار هم باشیم هر چند کوچک ...
