ما تو خونمون یه ویترین داریم که مامانم ظرفایی که بنظرش خوشگل میانو میذاره توش و هر ۴ ماه یبار بازش میکنه و یبار با وایتکس میشوردشون و دوباره شیک و تمیز میچیندشون تو ویترین
ما هیچوقت ازشون استفاده نکردیم
من همیشه دوست داشتم تو اون لیوان انگلیسی قشنگا چایی بخورم یا مثلا تو اون فنجون کوچولو سرمه ایا که عکسای قدیمی ایرانی داره قهوه تلخ...
من از ویترین متنفرم
واقعا متنفرم
ولی هرچقدرم که میگم مامانم گوشش بدهکار نیست.. اصلا عادتشه...
حتی وقتی بچه بودم اون عروسک خوشگلام که آواز میخوندنو میداد یبار بازی کنم بعد جمعشون میکرد که خرابشون نکنم...
از وقتی به خونه جدید اسباب کشی کردیم اونارو دراورده و حالا که دیگه هیچ علاقه و شوقی براشون ندارم بهم دادتشون.. خیلیم به این قضیه افتخار میکنه که عروسکای بچگی منو تا این سن سالم نگه داشته...
آخه مادر من:)
عروسکا واسه خراب کردنن شاید...
واسه اینکه یه بچه کوچولو باهاشون بازی کنه موهاشونو بهم بریزه حتی با مداد روشون خط خطی کنه..
خب این زندگی واسه استفاده کردنه دیگه نیست؟
هست ، واسه من که هست...
وقتی یه لباس قشنگ میگیرید و خیلی دوسش دارید تو تنهاییاتون بپوشیدش از کثیف شدن یا کهنه شدنش نترسید ، اون لباس خریده شده که شما از پوشیدنش لذت ببرید نه اینکه یه گوشه ی کمد بپوسه
گاهی وقتا لازمه خوشمزه ترین قسمت غذا رو همون اول خورد ، همون اول که واقعا اشتیاق چشیدن اون تیکه رو داری نذار بمونه برای آخر غذا که دیگه سیری و دیگه چشیدن و نچشیدنش برات فرقی نداره...
میدونید چی میگم؟
این زندگی واسه استفاده کردنه
واسه کِی دارید ذخیرش میکنید؟!
یک [سین] کلافه
