من دوتا خانواده دارم
خانواده بیرون که تقریبا همه ی ما داریمش
و خانواده درون
پدر ، مادر یه دختر 18 ساله که اسمش سباست و یه پسربچه ی 5 ساله
این خانواده هم مثل همه ی خانواده های دیگه یه روزایی باهم خوشن و یه روزاییَم جنگ و دعوا...
پدر از همه بیشتر دیده میشه و آدمای زیادی میبیننش
سخت گیر و منطقی و گاهی اوقات بی ملاحظست
با اینکه همسرش بیشتر اوقات جلوشو میگیره و نمیذاره زیاده روی کنه ولی بعضی وقتام پیش میاد که از کنترل خارج میشه و با بی احساسی مطلق حرفایی میزنه که همه رو ناراحت میکنه از جمله خودش!
ولی در تمام اون لحظات مادر کنارش ایستاده و تلاش میکنه که همیشه تعادلو حفظ کنه
اونا عاشق همن انقدری که من تا مدت ها فکر میکردم یکیَن!
یه روزایی بود که باهم قهر میکردن و حال من اون روزا دیدنی بود
پر از سردرگمی ، پر از گمشدگی...
یادمه از اون روزام براتون نوشته بودم...
مادر پر از محبته پر از قدرت!
اون باعث میشه سرپا بمونم باعث میشه ادامه بدم باعث میشه پام نلرزه
تنها ویژگی ایش که اذیتم میکنه گاهی وقتا زیادی محتاط بودنه!
میدونم بخاطر اینکه نرم سمت راه اشتباه اینجوریه ها ولی خب بعضی اشتباها قشنگ تر از اونن که هیچوقت نخوای سمتشون بری
سبا گاهی نیاز داره این پدر منطقی و مادر محتاطو دور بزنه و کمی یه دختر 18 ساله باشه!
دختر 18 ساله ای که فهمیده کل این مدت که داشته تو تاریکی قدم میزده و گمشده بوده در تک تک لحظه هاش یه چراغ قوه تو جیبش داشته و ازش بی خبر بوده و همه ی این گشتن ها و فکر کردن ها حاصل صفر و صدی بودنش...
همیشه فکر میکردم که چون آدمای دیگه احساسی که من درباره خودم دارمو ندارن و نمیفهمنش پس مشکل از منه ، دارم اشتباه فکر میکنم ، دارم اشتباه قدم برمیدارم
ولی مسئله اینه که این منم! و من اینشکلیه!
و تمام من های دنیا منحصر بفردن و هر من فقط خودش میدونه که چی داره که از بروز دادنش گاهی میترسه و گاهی فرار میکنه و بعضی وقتام به شکل احمقانه ای بهش افتخار میکنه
تفاوت های ما نه مایه ی افتخارن و نه ترس ؛ فقط تفاوتن همین!
رنگ بنفش به رنگ زرد هیچ برتری نداره!
جنگل زیبایی های خودشو داره و صحرا زیبایی های خودشو
شاید من دلم بخواد برم کویر و تو دلت بخواد بری دریا
کسی میتونه بین ما برتری قائل بشه غیر از یه آدم کوته بین؟!
نه!
سبا رو عده ی زیادی از آدما نمیبینن پدر و مادر همیشه آدمای پر سرو صدا تری بودن
سبا کنار اونا خیلی کمرنگه و شاید از هر 100 نفری که با من آشنا شده 7-8 نفر یوقتایی چشمشون به سبا خورده...
و آخرین نفر که اسمشو هنوز نمیدونمم میدونم که حق ندارم براش اسم بذارم و اسم خودشو یروزی باید از زیر زبونش بکشم بیرون...
پسربچه ی شیطون و حواس پرت من که باعث میشه دوستای سبا همیشه تو تفریحاتشون کنار سبا مرگو به چشم ببینن
یه بچه ی کوچولوی دوست داشتنی که خجالتیه ولی بعضی وقتا شیرین زبونی میکنه
باعث میشه خنده رو لب پدر بیاد و دل مادر ضعف بره
حرص خواهرشو در میاره ولی خواهرش خوب میدونه که اگه اون نبود سباهم نبود
سبا میمرد همین
سبا میمرد...!
امروز پدر روی مبل نشسته و داره به آهنگ شکنجه گر داریوش گوش میده و با عشق به مادر نگاه میکنه
مادر حواسش نیست داره کیکو از فر درمیاره و به این فکر میکنه که الان پسرش چرا صداش نمیاد داره چه خرابکاری میکنه؟!
پسر داره سبارو راضی میکنه و باهم برن پارک ولی سبا فردا امتحان گسسته داره و نه قصد داره بخونه و نه قصد داره استرس بیرون رفتن با این ووروجکو به جون بخره میترسه برن بیرون کار دست هم بدن
همه حالشون خوبه و حواسشون هست فردا روز مهمیه!
حالا منظورم چیه
بماند... دلم نمیخواد بگمش چون نمیخوام اونطوری بنظر بیاد که بخاطر اون همه ی اینارو نوشتم-_-
دوستتان میداریم
همه ی ما:)
