
اومدم از به قول مارال از "سوپاپ اطمینان" استفاده کنم :)
یه کلمه هایی یه لحظه هایی درد میکنن
الآن برای من این کلمه "حرف زدن" ه
گاهی حس میکنم نامرئیم
عدمَم
نیستی ام!
حس وقتایی که تو خواب میخوای فرار کنی ولی تقلا هات بی نتیجست
تقلا هام بی نتیجست!
فریاد میزنم
له میشم
میسوزم
ولی
کسی منو نمیشنوه
و خب که ما هممون همین حسو داریم
فقط بعضی وقتا توهم میزنیم که یه نفر داره بهمون گوش میده
ولی خب اونم مثل بقیست فقط داره بهت اجازه میده وقتشو مصرف کنی تا امواج صدات اتاقو بگیره و اونم فقط بهت نگاه کنه و سر تکون بده و ثابت کنه که "دیدی من رفیق،مادر،پدر،خواهر،برادر،همسر... خوبی بودم برات؟!"
تو هم همینی
هممون همینیم
شاید خدا مارو اینطور آفرید که ته ته ته خط بازم به این نتیجه برسیم که تنها رفیقمون خودشه
خلاصه که
نوشتم که توهم شنیده شدن بزنم
شمام بکنید اینکارو گاهی
مثل قرص توهم زا برای فرار از حقیقت
حقیقتی که همیشه تلخ و زنندست
بدون هیچ استثنایی
همین
فعلا!
_اینم از خرداد..._