سالی یکی دوبار با خالمینا میرفتیم پارک ارم ، بلکه فریاد های دفن شده رو تخلیه کنیم و از فرط هیجان بلند بلند بخندیم...
پارک ارم یه سقوط آزاد گذاشته بود _همینکه فیلمشو گذاشتم_ که ارتفاعش انقدر بلند بود که از تو اتوبانم قابلیت اینو داشت که وجودتو به لرزش دربیاره (الان تو فیلمو نبینین خیلی بلندتر از اونه که بنظر میرسه:/)
هممون یکیو داریم که وقتی کنارشیم جنونمون به حداکثر ممکن میرسه و برای من اون شخص دخترخالمه..
رفت و بلیط خرید
2 تا
به سقوط آزاده که نگاه میکردم دلم خالی میشد و یه موجود دیوونه کنارم ایستاده بود که واسه سوار شدنش ذوق داشتتت:)
خلاصه که بعد از یه صف طولانی رفتیم و سوارش شدیم و با هزار بار چک کردن کمربند وسیله شروع به بالا رفتن کرد
آروم آروم بالا میرفتیم و تو برزخ این بودیم که الان کجاییم و چقدر مونده به لحظه ی سقوط
هرچقدر بالاتر میرفتیم منظره قشنگتر میشد ولی من چشمامو بسته بودم و گوشامو گرفته بودم و فقط منتظر بودم یهو ازون ارتفاع بیوفتیم پایین (من آنرمال نیستم شما با یه آکروفوبیادار طرفید-_-)
دخترخالم گفت چشماتو باز کن دیوونه
ببین چقدر اینجا قشنگه
واسه دو ثانیه چشمامو باز کردم و سریع بستم ولی اون صحنه ی 2 ثانیه ای هنوز تو ذهنمه
چراغ خونه ها چشمک میزدن ماه تو آسمون بود و انگار شهر زنده بود..
از شانس خوبمون چندتا بانمکم بهمون افتاده بودن هی ازونا نمک از من استرس
بالاتر و بالاتر میرفتیم
ترسناکتر و ترسناکتر ...
نفسم به سختی بالا میومد...
رها شدیم
.
.
.
شاید یک یا دوثانیه طول کشید که همه ی اون ارتفاعو پایین اومدیم
مطمئنم که قلبم تو اون مدت نمیتپید
هیچکس نمیتونست جیغ بزنه
هیچکس نمیتونست هیچکار بکنه
نه کسی میتونست بانمک بازی دربیاره ، نه میتونستی استرس داشته باشی و نه لذت ببری...
قلبت ایستاده بود و داشتی سقوط میکردی و انگار خفت کرده بودن
مثل وقتایی که خواب میبینی و تو خواب دلت میخواد داد بزنی و گریه کنی ولی هرکار میکنی نمیشه نمیتونی
لبات بهم دوخته شدن و تو قفل شدی
وقتی سرعت به حالت عادی رسید دلت میخواست جیغ بزنی..
ولی حتی بعدشم تو شک بودی و تا چندثانیه حرفم نمیتونستی بزنی
به ارتفاق 5-6 متری که رسیدیم تازه تونستم نفسمو رها کنم و برگردم به دنیا و خارج شم از اون خلا
دور و برمو نگاه کنم و بفهمم با اون سبای قبل سقوط آزاد چقدر فرق دارم...
و فقط بخندم
چقدر دلم برای شهربازی تنگ شده و چقدر نیازش داشتم تو همه ی این روزا:)
امیدوارم یه روز دوباره انقدر روانی بشم که بتونم اون وسیله ی لعنتی و دیوونه کننده رو سوار شم...
