
سال گذشته روزای سختی برام داشت
از طرفی فشار کاذب کنکور و از طرفی هرروز بیشتر نگران بودن برای سلامتی خانواده و اطرافیان و شاید اصلا بهتره بگیم کل دنیا!
علاوه بر اینها هزارتا مشکل اقتصادی و روانی و ... که همیشه بوده و هست
هرچند وقت یکبار خبر فوت عزیزان یا درگیریشون با بیماری...
تو چنین شرایط و اوضاعی
هرکس دنبال یه مسکن میگرده
شاید برای آروم شدن
وحتی برای فراموش کردن!
خوشبختانه یا متاسفانه تنها قرص آرامبخش من تو این روزا نوشتن بود
نوشتن و نوشتن و نوشتن
برای سبای آینده مینوشتم بهش میگفتم نگرانشم میگفتم که حواسم بهش هست
اینکه امروز دارم برای اون میجنگم
دارم بخاطرش از خوابم ، سلامتم و روانم میزنم
برای خدا مینوشتم برای مقدساتی که بهشون اعتقاد داشتم مینوشتم
برای دوستام
مادر و پدرم
برای کسانی که هستن
برای کسانی که نیستن و هیچوقت هم نبودن
مینوشتم و بار روی دوشمو روی کاغذ و کیبورد پیاده میکردم
مینوشتم و میتونستم کمی راحتتر نفس بکشم
کمی راحتتر ادامه بدم...
همه ی اینارو بهتون گفتم برای اینکه خبر داشته باشید ته ته جاده ی ناامیدی ها هم یه دور برگردون هست
حتی اگر خودتونو بدبخت
داغون و بازنده بدونید..
شاید خودتون متوجه نشید ولی نوشتن میشه بزرگ ترین اعتیاد مثبتتون:)
بیت مورد علاقه داشتید تا حالا؟!
_تمام حجم قفس را شناختیم بس است
بیا به تجربه در آسمان پری بزنیم_