آرزو داشتن!

من چندساله که دنبال آرزوهام میگردم

نه که آرزویی باشه ، نیست...

دنبال اینم که آرزوهامو پیدا کنم!

فکر کنم به قول آقای شکوری آبی دور دستم مرده یا دفن شده زیر تموم دلنگرانی ها و احساسات تکراری هرروزم..

امسال سال به قول معروف سرنوشت ساز کنکورمه و من هنوز دارم دنبال یه هدف واقعی میگردم بین اینهمه فشار و استرس کاذب

اینکه کجام؟

کجا میخوام برم؟

کجا خوشحالترم؟ کجا برام بهتره؟

هر بازه زمانی به یه رشته و یه دانشگاه دل میبندم ولی دریغ از پایدار موندن یکی از این هدفای تلقینی

هدفایی که هرچقدر دور و درازتر ، خواستنی تر و بعد ناامیدکننده تر و بعد هدف بعدی و بعدی و بعدی...

ولی حس میکنم ازین همه تغییر هدف و آرزو و رویا دارم ترک برمیدارم:)

نمیدونم شما آرزویی دارید یا نه

نمیدونم آرزو داشتن چقدر براتون آسون یا سخته

ولی اگر دارید بهش سفت بچسبید و قدرشو بدونید

و بدونید که ده ها فرسخ از امثال من جلویید..

مایی که بدون نگاه به دوردست ها به سمت جلو میدویم گاهی زمین میخوریم،گاهی خسته میشیم و مثل کوری در تاریکی فقط جلومیریم بدون اینکه کوچک ترین روزنه ای به رومون باز باشه...

و حرف آخر اینکه

با همه ی حس و حال تاریک امروزم هنوز ایمان دارم یروزی یه روزنه ای به افکاری نو برای من،شما و همه ی کسانی که در جست و جوش هستن پیدا میشه

نمیدونم چقدر درسته تخلیه این دلگرفتگی ها تو ویرگول ولی ممنونم ازش و امیدوارم یروز با حس خوب و امید دوباره اینجا پیدام بشه

زندگیتون پر از امید و بی حسرت

[سین]

۱۴ اسفند ۹۹