مرگ خاموش

در کدامین صفحه از کتاب روزگارم بدنبالت بگردم کجا از لیلی ام نشانی میتوان جست؟

تو در میان هیچ و پوچ من همه بودی در کدامین بوم تورا بیابم؟ در کدامین قاب چشمان ب رنگ شبت را بجویم زیبا رویم؟

تو را از من گرفتند اما ندانستند که جانم را گرفتند تو را من در شب های غربتم ارزو کردم اما کسی دیگر تو را دارد نبودت توان را ز پایم جانم را از کفم ربوده است زیبای من

دلبركم من سخت بودم من درد کشیدم اما تو لطیفی و تو پاکی خودت را مرنجان درد را از خود دور بدار شادی را جامه روزگارت کن گلبرگم نگذار بی وفایی خطوط پیشانی ات رنج ترک دستانت و غمباد چروک صورت همچون ماهت شود.

ب گمانم آسمان تابوتم شده و رنج هایم فرشتگان عذابم اما میدانی تنها عذاب و حسرت من چیست؟ نبودت اری نبودت تو جان شیرین منی و جهان بی تو برایم بی تو معنایی ندارد.

میدانی که سالهاست با ارزوی لمس دوباره دستانت شبهای تارم را سحر میکنم؟ میدانی به عشق آمدنت زنده ام و نیستی دلربای من؟ میدانی تمان نوش داروی منی و نمی آیی؟

من در این شهر ویران آباد ترین بودم اما فراغت مرا کشت.

ای غریب ترین اشنای من میدانی هیچ کلمه ای در هیچ کتاب و واژه نامه ای نیست که بتواند کول بار غمم را بر دوش خود حمل کند.
#پست_دوم