مرگ خاموش

اینک مینویسم از فراغم از جانی که در ره آن مه روی پریزاده قو نژاد بر من گذشت.

جان دلم نمیدانم چه گویم که بیان گر دردم باشد چه بنویسم اخر هیچ کلامی نشانگر درد و غمهای این اقیانوس حسرت نیست.

مینویسم از خود از دردهایی که هیچ گاه نتوان آنها را بر جوهر قلم و جامه برگ اغشته گرداند.

تو از دیار عاشقانی و من از دیار شکسته دلان تو سرمستی و من می پرست آن میخانه لبانت.

بدنبالت گشتم و هر راه را بدنبال معبود زیبایم به پایان رساندم تورا نیافتم.

در جایی که عاشقی محکوم به اعدام بود من محکوم ترین در ان ویرانه بودم من محکوم بودم اما برای عشقی که هرگز معشوق خود نیافت.

من در این ویرانی عشق را فریاد زدم اما سکوت نعره زد من در بی کسی خود سوختم و خاکسترم را باد برد من جان خواستم جانم را آب برد من دل داشتم و آن را دلدار برد در هوای بی کسی همه گرگ شدند در جامه گوسفند من ساده دل طعمه ان دندان چون لعل و مروارید شدم

تو مرا در بی کسی کس بودی تو مرا آواز غمبار بر باد رفته ام بودی تو جان بودی اما تا گرک صفتان فهمیدند مجنون به عشق لیلی اش زنده است جانش را گرفتند.

ای همه جان و تنم تو مرا جانی تازه در میان شبهای بی کسی ام بودی اما حالا چه؟

#پست_یک