
به دست چه کسانی؟
به دست کسانی که خواهان پرواز من بودند.
به دست کسانی که پرواز را از شاخه درختی شکوفه زده به شاخه ای دیگر به من آموختند.
بارها نتوانستم و نتیجه اش سقوط بروی چمن زار بود.
هربار خودشان تسکین دهنده بال هایم بودند.
هربار خودشان شوق پریدن من بودند.
تشویق کننده ام تنها آنان بودند.
روزی
نمیدانم چه شد
من را لبه چاه بردند
اینبار با ممانعت نپریدم
من را به درون چاه پرتاب کردند
این جزو تمرین پرواز نبود، آیا بود؟
بال و پرم آسیب دید
جان پرواز نبود
به قعر چاه سقوط کردم
خبری از نرمی چمن زار نبود
صدای کمک خواستن من بلندایش تاگوش آنان نبود؟
این خنده ها برای مسخره کردن من که نبود؟
پس چرا خبری از طناب نجاتشان نبود؟
یعنی طناب برای کمکبهمن نبود؟
چرا سایه هایشان دیگر نبود؟
مَرگ به دست دوست سزاوار من نبود...