ویرگول
ورودثبت نام
سبا با سین
سبا با سینزرد خواهم ماند...✨️
سبا با سین
سبا با سین
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

قفس من، از آهن نبود...

سوگند به بال‌هایی که پیش از گشودن، شکستند...

و چه بسیار بال‌هایی که هرگز نشکستند

اما هیچ‌گاه طعم آسمان را نچشیدند.

گویی ترسی ازلی در رگ هایشان جاری بود؛

ترسی که انها را از پرواز منع و به انفعالی بی پایان فرا میخواند.

انها در قلمرو خویش پادشاهی میکردند بی آنکه از معجزه وجودشان ، از بالهایشان بهره ای ببرند.

و ندانستند چه بسیار کسانی که در حسرت همان معجزه سوختند و برای تجربه یک پرواز ، سقوطی باشکوه را به جان خریدند.

اما من

بالی داشتم توانا برای پرواز

با آن میتوانستم‌اوج بگیرم و به بی کران برسم.

اما اندوه و صد اندوه

میله هایی مرا، در حصار خویش محبوس کرده بودند.

سال‌ها دست بر میله‌ها می‌کشیدم تا شاید جنسشان را بفهمم...

آهن نبودند.

هرچه بودند،

از خودم سخت‌تر بودند.

چه بیهوده است توانا بودن، زمانی که بال‌ها نه برای گشودن، بلکه تنها برای سنگینی بر دوش خویشند...

من در میان میله ها هروز آسمان را میدیدم...

آسمانی که گویی به نام من سند خورده بود.

کاش بالی نداشتم

کاش بالهایم شکسته بود

کاش سهم من هم دردی آشکار بود.

که این درد پنهان من از هر سقوطی جانکاه تر است...

گفته بودم میله ها از من سخت تر بودند؟

آری سرانجام راز آزادی را یافتم...

برای رهایی باید من از میله ها سخت تر میشدم.

دیگر سالها نبود به ماهیت میله ها می اندیشیدم،

چراکه دیگر هیچ میله ای توانایی محدود کردن مرا نداشت

من با صیقل دادن اراده‌ام

خود را سخت و سخت تر کردم

بال ها را گشودم

و آن روز که من از میله‌ها سخت‌تر

و از تقدیر، استوارتر شدم،

آسمان مرا در آغوش خویش گرفت.

آن روز، روز آزادی من بود...

《سبا با سین》

آسمانقفسزندگیدلنوشته
۱۶
۱
سبا با سین
سبا با سین
زرد خواهم ماند...✨️
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید